Η νέα σειρά αρθρογραφίας του Archisearch FEATURED STUDENT παρουσιάζει επιλεγμένα πορτφόλιο φοιτητών αρχιτεκτονικής που, σε συνεργασία με ακαδημαϊκούς καθοδηγητές και δασκάλους, επεξεργάζονται οραματικά, συμβιωτικά, σενάρια αρχιτεκτονικής θεωρίας και πρακτικής.
FEATURED STUDENT presents selected portfolios of architecture students who, in collaboration with academic mentors and teachers, are working on visionary and innovative scenarios in architectural theory and practice.
Η Κατερίνα Περδικούρη Παπαδοπούλου είναι απόφοιτη του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα βασίζονται στην προσπάθεια γεφύρωσης της αρχιτεκτονικής με άλλα επιστημονικά πεδία για τη βαθιά κατανόηση των τοπίων που παρεμβαίνουμε μέσα στην πολυπλοκότητά τους.
Αυτό, προκειμένου ο σχεδιασμός να διαμορφώνει τελικά ρεαλιστικά, βιώσιμα και συμπεριληπτικά σενάρια συν-κατοίκησης του πλανήτη στο παρόν και στο μέλλον.
Katerina Perdikouri Papadopoulou is a final-year student at the School of Architecture, Aristotle University of Thessaloniki.
Her research interests and design approach are grounded in an effort to bridge architecture with other scientific fields, aiming at a deeper understanding of the landscapes we intervene in, within their inherent complexity.
This perspective seeks to inform design processes that ultimately produce realistic, sustainable, and inclusive scenarios of planetary cohabitation in the present and the future.
Επικεντρώνεται στη συμβίωση ανθρώπων και άλλων ειδών, επιχειρώντας μία ανάγνωση των τοπίων (αστικά και μη) όχι ως αμιγώς ανθρωπογενή ή φυσικά, αλλά ως υβριδικά παράγωγα αλληλεπίδρασης κοινωνίας και φύσης· υβριδικά τόσο υλικά όσο και ως προς τα ζητήματα και τις ανισότητες που αναδύονται σε αυτά. Για τον λόγο αυτό, η ανάλυση δεν μπορεί να είναι μόνο κοινωνική, ιστορική ή οικολογική· απαιτείται διεπιστημονική έρευνα, που θα αποτελέσει βάση για τον σχεδιασμό σε όλες τις κλίμακες.
She focuses on the coexistence of humans and non-humans, approaching landscapes (urban or not) not as purely human-made or natural entities, but as hybrid products shaped by the interaction between society and nature -hybrid both in material terms and in the inequalities and issues that emerge within them. For this reason, analysis cannot be strictly social, historical, or ecological; it requires interdisciplinary research as a foundation for design across all scales.
Μέσα από τη διεπιστημονική προσέγγιση και την επικοινωνία αυτής μέ κείμενο και αναπαραστάσεις, στοχεύει στην καλλιέργεια μιας εμπλεκόμενης ενσυναίσθησης, που βασίζεται στην ουσιαστική γνώση. Την κατανόηση, τελικά των τρόπων με τους οποίους συσχετιζόμαστε με τα άλλα άτομα πώς τα επηρεάζουμε και πώς βιώνουν τον τόπο.
Through an interdisciplinary approach and its communication via text and representation, she aims to cultivate an engaged form of empathy grounded in substantial knowledge. Ultimately, this involves understanding the ways in which we relate to other, more-than-human entities, how we affect them, and how they experience landscapes.
Παράλληλα με τις σπουδές της ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο ως σκηνογράφος και storyboard artist καθώς και με το illustration/ animation. Αυτό την έφερε πιο κοντά στις χειροποίητες κατασκευές και τη συλλογική δημιουργία ενώ της έδωσε τη δυνατότητα να πειραματιστεί με διαφορετικά concepts, υλικά και χωρικές αφηγήσεις.
Η προσωπική της ενασχόληση με την εικονογράφηση έχει διαμορφώσει τη σχέση της με τα αναπαραστατικά μέσα στην αρχιτεκτονική. Οι αναπαραστάσεις της, συνήθως αναλογικές, λειτουργούν για εκείνη ταυτόχρονα ως διαδικασία κατανόησης του χώρου και των σχέσεων που ενυπάρχουν σε αυτόν αλλά και μέσο αφήγησης νέων σεναρίων κατοίκησής του. Το παιχνίδι εναλλαγής αφαίρεσης- λεπτομέρειας βοηθάει στην επικοινωνία της διεπιστημονικής ανάλυσης και την περιγραφή των τοπίων μέσα στην πολυπλοκότητά τους.
Alongside her studies, she has been involved in film production as a set designer and storyboard artist, as well as in illustration and animation. These have brought her closer to hands-on making, allowing to experiment with concepts, colors, materials, and spatial storytelling.
Her personal engagement with illustration has shaped her relationship with representational tools in architecture. Her drawings, often analog, function simultaneously as a means of understanding space and the relationships embedded within it, and as a vehicle for narrating new modes of inhabitation. The interplay between abstraction and detail facilitates the communication of interdisciplinary analysis and the depiction of landscapes within their complexity.
Τα έργα
Ερευνητική Εργασία | Πού κατοικούν τα άγρια της πόλης; Αστικές συμβιώσεις και κοινωνίες πουλιών στον φυσιοπολιτισμό
Η ερευνητική εργασία αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική επαφή με τη βιβλιογραφική έρευνα, αντλώντας από πολλαπλά πεδία όπως η πολεοδομία, η βιολογία και οι φεμινιστικές σπουδές, με στόχο τη διαθεματική τους σύνδεση. Ασκεί κριτική στην κυρίαρχη αφήγηση της πόλης ως καθαρά ανθρωπογενούς τόπου και στο δίπολο πόλη–φύση, το οποίο ακόμη και στις «πράσινες» προσεγγίσεις περιορίζει την κατανόηση της αστικής ζωής και αποκρύπτει υβριδικές αλληλεξαρτήσεις.
The research thesis marked the first substantial engagement with bibliographic research, drawing on multiple fields such as urban planning, biology, and feminist studies in an effort to bring them into dialogue. It offers a critique of the dominant narrative of the city as a purely human-made environment, as well as of the nature–city binary, which—even in contemporary “green” approaches—limits our understanding of urban life and obscures hybrid interdependencies.
Αντίθετα, η πόλη προσεγγίζεται ως υβριδικό οικοσύστημα φυσιο-κοινωνικών διεργασιών, όπου άνθρωποι και more-than-human όντα συνυπάρχουν και αλληλοδιαμορφώνονται. Η μελέτη περίπτωσης εστιάζει στη συμβίωση ανθρώπων και πουλιών στην πόλη.
Instead, the city is approached as a hybrid ecosystem of ongoing physio-social processes, where human and more-than-human beings coexist and co-shape one another. The case study focuses on the cohabitation of humans and birds in the city as a historical and evolving process of biological and cultural exchange.
Τα πουλιά προσεγγίζονται ως μορφές του «άγριου» εντός της πόλης, αλλά και ως stray υποκείμενα που κινούνται πέρα από τις προβλέψεις του σχεδιασμού. Μέσα από αυτά αναδεικνύονται αθέατες αστικές εμπειρίες και το more-than-human βίωμα.
Birds are approached as forms of the “wild” within the city, but also as stray subjects that move beyond the predictions of planning. Through their presence, overlooked uses and experiences of urban space are revealed, along with the more-than-human experience of the city, often ignored or displaced by urban policy.
Η εργασία μεταφράζει αυτή τη συνθετότητα σε σχεδιαστικές κατευθύνσεις μέσω εμπλεκόμενης γνωσιακής ενσυναίσθησης, αναζητώντας πιο δίκαιες και συμπεριληπτικές αστικές πρακτικές.
The work seeks to translate this complexity into design directions through engaged cognitive empathy, based on study and observation. It explores less authoritarian practices that leave space for existing processes and contribute to the formation of more just and inclusive urban ecosystems.
Στοιχεία έργου
Ημερομηνία Παρουσίασης Ιούνιος 2024
Επιβλέπουσα καθηγήτρια Ευαγγελία Αθανασίου
Διπλωματική Εργασία | Αλμυρές Συμβιώσεις: προς μία βιωματική εκπαίδευση και αποκατάσταση οικοσυστημάτων στο Ακρωτήρι Επανομής
Η διπλωματική της εργασία αναδεικνύει τη διεπιστημονική ανάλυση τοπίου ως εργαλείο σχεδιασμού, μέσα από βιβλιογραφική, επιτόπια έρευνα και ερωτηματολόγια, με στόχο την κατανόηση των σχέσεων που αναπτύσσονται στον τόπο. Εξετάζει το ακρωτήρι της Επανομής, ένα παράκτιο υγροτοπικό-θινικό σύμπλεγμα κοντά στη Θεσσαλονίκη, όπου συνυπάρχουν αλληλοεξαρτώμενα ανθρώπινες και μη ανθρώπινες ζωές.
In her thesis, it was important for her to highlight interdisciplinary landscape analysis as a design tool. Through bibliographic research, fieldwork, and questionnaire-based surveys, she sought a deeper understanding of the relationships that develop within the site. The work focuses on the Epanomi Cape, a coastal wetland–dune complex near Thessaloniki, which spatially and conceptually condenses the above concerns. It is a site where the lives of many species, including humans, depend on it in more or less obvious ways.
Πρόκειται ένα μία περιοχή κομβική τόσο κοινωνικά όσο και οικολογικά, καθώς είναι ταυτόχρονα η κοντινότερη προσβάσιμη παραλία καθαρά νερά αλλά και ένα μωσαϊκό ενδιαιτημάτων για ευαίσθητα είδη, καθώς και σημείο στάσης, ανεφοδιασμού και αναπαραγωγής πάνω σε βασικό μεταναστευτικό διάδρομο πουλιών. Οι έντονες πιέσεις του κατακερματισμού και της τουριστικοποίησης φαίνεται να εκτοπίζουν ανθρώπους και μη, διαμορφώνοντας more-than-human συμμαχίες και συγκρούσεις.
It is a pivotal area both socially and ecologically, as it is simultaneously the closest accessible beach with clear waters, a mosaic of habitats for sensitive species, and a key stopover, refuelling, and breeding site along an important migratory bird route. The intense pressures of fragmentation and tourismification appear to displace both human and non-human beings, shaping more-than-human alliances and conflicts.
Στόχος της παρέμβασης είναι η αποκατάσταση των οικοσυστημάτων και η επαναφορά του δημόσιου χαρακτήρα της παραλίας, μέσω απελευθέρωσης της παράκτιας ζώνης και δημιουργίας περιβαλλοντικού κέντρου-φίλτρου. Παράλληλα προτείνονται διαδρομές που ενισχύουν φυσικές διεργασίες και τις αφηγούνται. Ο φάρος, το σπίτι του φαροφύλακα και το ναυάγιο λειτουργούν ως τοπόσημα. Η αφήγηση εστιάζει στη μεταμόρφωσή του τόπου σε βάθος χρόνου και την σχέση με τον άνθρωπο.
The aim of the intervention was the liberation of the coastal zone in order to restore ecosystems and re-establish the public character of the beach, making it once again a safe place of rest for birds and humans. At the site where beach bars once operated, a proposed environmental centre-filter acts as an interface between settlement and ecosystem, while new pathways are created that leave space for or enhance ecological regeneration processes, while also seeking to narrate them. The narrative focuses on the transformation of the site over time and its relationship with humans. Lighthouse, the former lighthouse keeper’s house, the shipwreck, and other landmarks serve as points of reference for this awareness, telling a complex and interconnected story.
Στοιχεία έργου
Ημερομηνία Παρουσίασης Φεβρουάριος 2026
Επιβλέπουσα καθηγήτρια Αθηνά Βιτοπούλου, Δρ. Αρχιτέκτονας μηχ.-Πολεοδόμος, Αναπλ. Καθηγήτρια Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΑΠΘ.
Σύμβουλος Ελένη Αθανασιάδου, Δρ. Γεωπόνος – Αρχιτέκτονας τοπίου, Ε.ΔΙ.Π. Τμήματος Γεωπονίας ΑΠΘ.
Ηestia: μία κοινωνική κουζίνα στην Καμάργκ | Εργασία στα πλαίσια του μαθήματος Atelier GeoArch by Design, του προγράμματος Erasmus
Το έργο αφορά τον σχεδιασμό μιας κοινωνικής κουζίνας που διερευνά τις χωρικές και κοινωνικές διαστάσεις της προετοιμασίας και κατανάλωσης φαγητού, αντιμετωπίζοντας το γεύμα ως μέρος ενός ευρύτερου κύκλου: καλλιέργεια, συγκομιδή, αποθήκευση, μαγείρεμα, κατανάλωση και κομπόστ. Η κουζίνα προσεγγίζεται ως τόπος φροντίδας, ανταλλαγής και συλλογικότητας, όπου άνθρωποι συνδέονται μέσα από συνταγές, πρακτικές και ιστορίες.
The project concerns the design of a social kitchen that explores the spatial and social dimensions of preparing and sharing food, approaching the meal as part of a broader cycle: cultivation, harvest, storage, cooking, consumption, and composting. The kitchen is understood as a space of care, exchange, and collectivity, where people connect through recipes, practices, and stories.
Το έργο αναπτύχθηκε στο πλαίσιο εργαστηρίου σχεδιασμού για τη διατροφή στην κοιλάδα του Ροδανού, εστιάζοντας στη σχέση της Αρλ με την οικολογικά σημαντική περιοχή της Καμάργκ. Παράλληλα, λειτουργεί ως έμμεση πράξη αντίστασης απέναντι στην προτεινόμενη κατασκευή αυτοκινητοδρόμου που απειλεί να διαταράξει την περιοχή.
The project was developed within the framework of a design studio focused on food systems in the Rhône Valley, examining the relationship between the city of Arles and the ecologically significant region of the Camargue. At the same time, it acts as an indirect gesture of resistance against the proposed construction of a highway that threatens to disrupt the area and local life.
Τοποθετημένη κατά μήκος του ποταμού, η κουζίνα επιχειρεί να γεφυρώσει αστικές και φυσικές συνθήκες, δημιουργώντας έναν κοινό χώρο σύνδεσης πέρα από κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές.
Located along the river, the kitchen seeks to bridge urban and natural conditions while creating a shared space for cultivation, storage, and composting — a place of connection that transcends social and cultural divisions.
Στοιχεία έργου
Ημερομηνία Παρουσίασης Ιούνιος 2023
Επιβλέπουσα καθηγήτρια Επιβλέποντες καθηγητές Stéphane Lièvre, Bertrand Rétif, Gilles Malzac
Σχολή École Nationale Supérieure d’Architecture de Lyon, France
Ένα αστικό αρχείο ύπνου και αϋπνίας | Εργασία στα πλαίσια του Εργαστήριο Σχεδιασμού: Αρχιτεκτονικές Μυθολογίες.
Το εργαστήριο διερευνούσε τις έννοιες του «αρχείου» και του «νησιού» και τη χωρική τους έκφραση μέσα στην πόλη, αναζητώντας τρόπους δημιουργίας ενός αρχείου-νησιού στον αστικό ιστό. Με αφετηρία τον ύπνο, το πρότζεκτ εξετάζει πώς μια βαθιά προσωπική εμπειρία εμφανίζεται δημόσια: πού κοιμούνται, αϋπνούν ή ονειρεύονται οι άνθρωποι της πόλης και πώς αυτές οι καταστάσεις μπορούν να συνδεθούν σε ένα δίκτυο «νησιών».
The workshop explored the concepts of the “archive” and the “island,” and their spatial expression within the city, investigating ways of creating an archive-island within the urban fabric. Using sleep as a point of departure, the project examines how an intensely personal experience becomes visible in public space: where people sleep, remain awake, or dream within the city, and how these conditions might be connected into a network of “islands.”
Όλα τα όντα κουβαλούν μέσα στη μέρα τη σχέση τους με τον ύπνο: αυπνία, υπνηλία, απουσία ασφαλούς τόπου, ένα παράξενο όνειρο. Τι γίνεται λοιπόν αν κανείς συνδέσει χωρικά τις δημόσιες αλλά ακόμα προσωπικές συνθήκες ύπνου και αϋπνίας; Παράλληλα, η εργασία ερευνά τη μετάφραση μη αρχιτεκτονικών αναφορών σε αρχιτεκτονική πράξη, αντλώντας έμπνευση από το Εκατό Χρόνια Μοναξιά του Μαρκές και την ταινία Μια Υπέροχη Μέρα του Έτορε Σκόλα.
All beings carry their relationship to sleep throughout the day: insomnia, drowsiness, the absence of a safe place to rest, or the lingering presence of a strange dream. What happens, then, if these public yet deeply personal conditions of sleep and sleeplessness are spatially connected? At the same time, the project investigates the translation of non-architectural references into architectural practice, drawing inspiration from One Hundred Years of Solitude by Gabriel García Márquez and A Special Day by Ettore Scola.
Μέσα σε ένα αστικό κενό της Θεσσαλονίκης προτείνεται μια πειραματική παρέμβαση: ένα σινεμά για να αποκοιμιέσαι, ένα αρχείο ονείρων, πλυντήρια νυχτερινού ρεύματος και ένας κοινός χώρος συνάντησης γύρω από ένα τραπέζι κουζίνας.
Within an urban void in Thessaloniki, the proposal introduces an experimental intervention: a cinema designed for falling asleep, an archive of dreams, laundromats powered by inexpensive nighttime electricity, and a communal gathering space centered around a kitchen table.
Στοιχεία έργου
Ημερομηνία Παρουσίασης Ιούνιος 2021
Φοιτήτριες Βασιλική Αντύπα, Πηνελόπη Κώστα, Μάρω Σκούμπα
Επιβλέπον καθηγητής Δημήτρης Γουρδούκης
Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Σκηνογραφία και Stop motion animation για την ταινία μικρού μήκους ΠΟΠ
Σύνοψη ταινίας: Τρεις φίλες συναντιούνται μετά από καιρό και αφηγούνται τις πρόσφατες περιπέτειές τους. Κάθε μία από τις ιστορίες τελειώνει με ένα πρόβλημα. Κάθε πρόβλημα λύνεται μόνο με λεφτά, που δεν έχουν. Κινούμενες ανάμεσα σε πραγματικότητα και φαντασία, αποφασίζουν να ληστέψουν ένα καφέ που υποψιάζονται πως ξεπλένει χρήματα.
Film Synopsis: Three friends reunite after a long time and share their recent mishaps. Each story ends in a problem that can only be resolved with money they do not have. Moving between reality and imagination, they decide to rob a café they suspect is a façade for money laundering.
Η Κατερίνα εργάστηκε στην καλλιτεχνική διεύθυνση, τον σχεδιασμό και την κατασκευή χειροποίητων σκηνικών φυσικού μεγέθους για τη βραβευμένη φοιτητική ταινία μικρού μήκους «ΠΟΠ» της Λίνας Κουντουρά. Παράλληλα, συνέβαλε στη δημιουργία stop motion animation με τεχνικές κολάζ από χαρτί, σχεδιάζοντας στο χέρι 21 φανταστικούς χώρους σε αισθητική κόμικ. Σε συνεργασία με μικρή διεπιστημονική ομάδα, κατασκεύασε σκηνικά χρησιμοποιώντας ανακυκλωμένα και χαμηλού κόστους υλικά, όπως ξύλινοι σκελετοί, καραβόπανο, χαρτόνι και φελιζόλ. Η σκηνογραφική προσέγγιση στόχευε στην οπτική απόδοση της υποκειμενικότητας της μνήμης και της σύγχυσης μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, μέσα από αφηρημένους χώρους, χρωματική κωδικοποίηση και τη μίξη πραγματικών και τεχνητών στοιχείων.
Katerina worked on the art direction, design, and construction of handmade full-scale (1:1) sets for the award-winning student short fiction film POP by Lina Kountoura. She also contributed to the creation of a stop-motion animation sequence using paper collage techniques, hand-drawing 21 imaginary spaces in a comic-inspired style. Working closely with a small multidisciplinary team, she helped build the sets using recycled and low-cost materials such as wooden frames, canvas, cardboard, and styrofoam. The scenographic approach aimed to visually and spatially express the subjectivity of memory and the blurred boundaries between reality and imagination through abstract environments, emotional color coding, selective detail, and the combination of “real” and artificial elements.
Η ταινία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας (Drama ISFF 2024) με το Βραβείο «Frieda Liappa» Καλύτερης Ελληνικής Σπουδαστικής Ταινίας αλλα και με Βραβείο Σκηνογραφίας. Άλλες επίσημες Επιλογές Φεστιβάλ: DISFF, TIFF, AIFF, GreekFF Berlin και Υποψηφιότητα για τα Βραβεία Ίρις 2025 (Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου)
The film received the “Frieda Liappa” Award for Best Greek Student Film, as well as the Award for Best Production Design, at the Drama International Short Film Festival. It was also officially selected for DISFF, TIFF, AIFF, and Greek Film Festival Berlin, and was nominated for the Iris Awards 2025.
Στοιχεία έργου
Τυπολογία Καλλιτεχνική Διεύθυνση και Σκηνογραφία για την Διπλωματική εργασία της Λίνας Κουντουρά
Ημερομηνία Παρουσίασης Φεβρουάριος 2024
Σχολή Τμήμα Κινηματογράφου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Credits ταινίας
Σενάριο/ Σκηνοθεσία Λίνα Κουντουρά
Παραγωγή Στέφανος Ευαγγελόπουλος, Λίνα Κουντουρά, Σίλβα Τσουμάνα
Ηθοποιοί Αμαλία Διακάκη, Εμμανουήλ Δραμηλαράκης, Διώνη Καλαρέτου, Βάσια Τσιαούση
Διεύθυνση Φωτογραφίας Λάζαρος Κενάνογλου
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Κατερίνα Περδικούρη Παπαδοπούλου
Σκηνογραφία Κατερίνα Περδικούρη Παπαδοπούλου (εικονογραφημένος κόσμος), Πάνος Σαλλάς, Στέλλα Δεληαντώνη
Βοηθοί Σκηνογραφίας Δημήτρης Αθανασίου, Φωτεινή Κανιώρη, Γιώργος Μπασμπανάς, Ανδρέας Παντελεάκης
Stop motion animation Κατερίνα Περδικούρη Παπαδοπούλου, Πάνος Σελλάς
Ενδυματολογία Μανία Μανολούδη, Ραλλού Σαρρή
Μακιγιάζ Πηνελόπη Λεβεντάκη
Storyboard Art
Η Κατερίνα εργάστηκε στον σχεδιασμό storyboard για δύο ταινίες μικρού μήκους, αναπτύσσοντας δεξιότητες οπτικοποίησης χώρου, κίνησης και ρυθμού μέσα από τη σύνδεση αρχιτεκτονικής και κινηματογραφικής αφήγησης. Μέσα από στενή συνεργασία με τον σκηνοθέτη και τον διευθυντή φωτογραφίας, κατανόησε τη συλλογική διαμόρφωση της οπτικής γλώσσας και της αφηγηματικής διαδικασίας.
Katerina worked on storyboard design for two short films, developing skills in visualizing space, movement, and rhythm through the connection between architecture and cinematic storytelling. Through close collaboration with the director and cinematographer, she gained insight into the collective shaping of visual language and the broader narrative process.
Για την ταινία «Ο Πακέτας», (2025), σε σκηνοθεσία Ερμολάου Φωτίου, η οποία δομείται γύρω από μια σειρά από μεγάλα μονοπλάνα (plan-séquence), κυρίως σε εκτεταμένους ή εξωτερικούς χώρους, εστίασε στην ακριβή απόδοση της κίνησης των χαρακτήρων και των χωρικών μεταβάσεων μέσα σε συνεχόμενα πλάνα, χωρίς τη χρήση παραδοσιακών κοψιμάτων.
For the film “O Paketas” (Greek slang for “the delivery guy”), (2025), directed by Thanasis Karakatsoulis, which was structured around a series of long takes (plan-séquence) primarily set in large-scale or outdoor environments, she focused on accurately interpreting and rendering character movement and spatial transitions within continuous shots, without relying on traditional cuts.
Αντίθετα, το «Men Pee Standing Up», (2025), σε σκηνοθεσία Θανάση Καρακατσούλη, παρουσίασε την αντίθετη πρόκληση, με γρήγορο, ρυθμικό μοντάζ, συχνές αλλαγές οπτικής γωνίας και σουρεαλιστικές, έντονες εικόνες σε περιορισμένο χώρο, απαιτώντας διαφορετική προσέγγιση στο κάδρο, τη χωρική υπερβολή και τον χρονισμό μέσα στο storyboard.
In contrast, “Men Pee Standing Up”, (2025), directed by Ermolaou Fotiou, presented an opposite challenge, featuring fast-paced, rhythmic editing with frequent perspective changes and surreal, striking visuals in a confined setting, requiring a different approach to framing, spatial exaggeration, and timing within the storyboard.
Παράλληλα, προσπαθεί να εξερευνά τον κινηματογράφο αυτόνομα, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει υπάρχουσες ταινίες και δημιουργώντας υποθετικά storyboards, παράγοντας εναλλακτικές οπτικές ερμηνείες που αντικατοπτρίζουν την αναλυτική της προσέγγιση και τη δημιουργική της εμπλοκή με την κινηματογραφική γλώσσα.
In parallel, she independently explores cinema by decoding existing films and creating imaginary storyboards, producing alternative visual interpretations that reflect her analytical approach and imaginative engagement with cinematic language.