Η παρούσα διπλωματική εργασία από την Άννα Αβραδοπούλου και τη Δήμητρα Ουζούνη αντιμετωπίζει τον προσφυγικό καταυλισμό ως μια εξελισσόμενη κοινότητα. Η πρόταση για το Νταντάαμπ συνδυάζει εκπαίδευση, παραγωγή και κοινωνική ενδυνάμωση μέσα από έξι αλληλένδετες τυπολογίες. Βασισμένο σε low-tech κατασκευές και τοπικά υλικά, το σύστημα προτείνει ένα κλιμακώσιμο μοντέλο χωρικής, οικονομικής και κοινωνικής αυτονόμησης.
Η διπλωματική εργασία παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο 2026 στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με επιβλέποντα καθηγητή τον Δημήτρη Ψυχογυιό.
Οι προσφυγικοί καταυλισμοί σπάνια είναι προσωρινοί. Αποτελούν σύνθετα, ζωντανά χωρικά συστήματα που εξελίσσονται αδιάκοπα στον χρόνο. Ωστόσο, η συμβατική ανθρωπιστική προσέγγιση συχνά τους αντιμετωπίζει ως εφήμερες λύσεις. Τι συμβαίνει όμως όταν ο εκτοπισμός διαρκεί δεκαετίες;
Η παρούσα διπλωματική εργασία ανατρέπει αυτό το αφήγημα, προσεγγίζοντας τον καταυλισμό όχι ως έναν στατικό χώρο αναμονής, αλλά ως μια δυναμική κοινότητα σε εξέλιξη.
Με επίκεντρο το Νταντάαμπ της Κένυας —έναν από τους μεγαλύτερους προσφυγικούς καταυλισμούς παγκοσμίως— η έρευνα θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα.
Πώς μπορεί η αρχιτεκτονική να προάγει την πραγματική αυτονόμηση;
Μέσα από τη συγκριτική μελέτη 40 διαφορετικών τύπων καταφυγίων διεθνώς, αποκαλύφθηκε ένα σημαντικό κενό. Ενώ οι βασικές ανάγκες επιβίωσης καλύπτονται, απουσιάζουν δραματικά οι υποδομές που γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ της ανάκαμψης από την έκτακτη ανάγκη στην μακροπρόθεσμη κοινωνική και οικονομική ύφεση.
Η απάντηση βρίσκεται στη διασταύρωση της εκπαίδευσης με την παραγωγή.
Ο σχεδιασμός προτείνει ένα δίκτυο τυποποιημένων μονάδων επαγγελματικής κατάρτισης. Δεν πρόκειται για συμβατικές αίθουσες διδασκαλίας, αλλά για ενεργά, συλλογικά εργαστήρια με διττό χαρακτήρα: λειτουργούν ταυτόχρονα ως κέντρα εκμάθησης ζωτικών δεξιοτήτων και ως χώροι παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών για την τοπική κοινότητα.
Η αρχιτεκτονική παρέμβαση αρθρώνεται μέσα από έξι εξειδικευμένες, αλλά αλληλένδετες τυπολογίες:
- Μονάδα Γεωργίας
- Μονάδα Υφασμάτων
- Μονάδα Κατασκευής
- Μονάδα Υγείας
- Μονάδα Εκπαίδευσης
- Μονάδα Κτηνοτροφίας
Κάθε μονάδα λειτουργεί ως τοπικός καταλύτης.
Καλλιεργώντας δεξιότητες προσαρμοσμένες στην τοπική αγορά εργασίας, οι μονάδες αυτές συμβάλλουν άμεσα στη σταδιακή ένταξη των προσφύγων στον οικονομικό ιστό.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο σχεδιασμός οφείλει να είναι γειωμένος στην πραγματικότητα και την κατασκευαστική λιτότητα.
Η αρχιτεκτονική γλώσσα βασίζεται σε τεχνικές χαμηλής τεχνολογίας (low-tech) και στην τοπική κατασκευαστική τεχνογνωσία.
Με τη χρήση άμεσα διαθέσιμων, τοπικών υλικών, οι κατασκευές επιτυγχάνουν πλήρη περιβαλλοντική ενσωμάτωση. Σχεδιάστηκαν για να προσαρμόζονται στο σκληρό κλίμα, χωρίς την ανάγκη περίπλοκων, ενεργοβόρων συστημάτων.
Η πραγματική καινοτομία του συστήματος κρύβεται στη δυνατότητα αναπαραγωγής του.
Οι μονάδες είναι σχεδιασμένες ως πρότυπα (modules) που μπορούν να προσαρμοστούν και να κλιμακωθούν σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Μάλιστα, η ίδια η Μονάδα Κατασκευής μπορεί να εκπαιδεύσει τον πληθυσμό ώστε να χτίσει τις υπόλοιπες δομές, δημιουργώντας έναν αυτοσυντηρούμενο κύκλο χωρικής και οικονομικής ανάπτυξης.
Η παρούσα πρόταση αποτελεί μια άσκηση ανθρωποκεντρισμού, όπου η αρχιτεκτονική λειτουργεί ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής.
Παρέχοντας χώρους δημιουργίας και συνεργασίας, μεταμορφώνει τον καταυλισμό από έναν στατικό τόπο σε ένα ζωντανό κύτταρο εξέλιξης και βιωσιμότητας, επαναφέροντας την έννοια της αξιοπρεπούς διαβίωσης στο επίκεντρο του σχεδιασμού.
Στοιχεία έργου
Τίτλος έργου: Τυποποιημένες κοινοτικές μονάδες επαγγελματικής κατάρτισης στους προσφυγικούς καταυλισμούς του Νταντάαμπ
Τύπος έργου: Διπλωματική εργασία
Φοιτητική ομάδα: Αβραδοπούλου Άννα & Ουζούνη Δήμητρα
Ημερομηνία παρουσίασης: Φεβρουάριος 2026
Πανεπιστημιακό Ίδρυμα: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Επιβλέπων Καθηγητής: Δημήτρης Ψυχογυιός
This thesis by Anna Avradopoulou and Dimitra Ouzouni examines the refugee camp as an evolving community. The proposal for Dantab combines education, production, and social empowerment through six interrelated typologies. Based on low-tech constructions and local materials, the system proposes a scalable model of spatial, economic, and social autonomy.
The thesis was presented in February 2026 at the School of Architecture of the University of Thessaly under the supervision of Professor Dimitris Psychogios.
Refugee camps are rarely temporary. They are sprawling, complex spatial systems that evolve relentlessly over time. Yet, traditional humanitarian responses often treat them as fleeting emergencies. What happens when displacement lasts for decades?
This diploma thesis shifts the paradigm and looks beyond the emergency tent to envision the camp as a living, breathing community.
Focusing on the Dadaab refugee complex in Kenya—one of the largest in the world—this project asks a critical question.
How can architecture actively foster self-reliance?
An extensive analysis of 40 global shelter typologies revealed a stark reality. While basic survival needs are met, there is an urgent gap in infrastructure that bridges the divide between emergency relief and long-term recovery. People need more than shelter; they need purpose.
The proposed solution lies in the intersection of education and production.
The design introduces a network of standardized vocational training units. These are not conventional classrooms. They are active, collective workshops designed with a dual purpose: teaching vital professional skills while producing tangible goods and services for the local community.
The intervention is broken down into six distinct, yet interconnected, programmatic typologies:
- An Agriculture Unit
- A Sewing and Textile Unit
- A Construction Unit
- A Nursing Unit
- A Teaching Unit
- A Livestock Unit
Each space acts as a localized catalyst.
By cultivating skills tailored to the regional labor market, the architecture directly aids in gradually integrating refugees into an active economy.
Design in this context must be grounded in reality and resourcefulness.
By utilizing locally sourced materials—such as breathable brickwork and lightweight, climate-responsive roofing—the structures achieve deep environmental integration. They are designed to breathe, adapting to the harsh local climate without the need for complex technologies.
The innovation of the system lies in its modularity and replicability.
Exploded axonometrics demonstrate how these units can be easily assembled, adapted, and scaled across different settlement contexts. The construction unit itself can train individuals to build the other units, creating a self-sustaining loop of physical and economic development.
The architectural language is defined by low-tech construction methods and vernacular intelligence.
This proposal is an exercise in human-centered design, in which architecture serves as a tool for social change.
By providing spaces for creativity and collaboration, it transforms the settlement from a static place into a vibrant hub of evolution and sustainability, restoring the concept of dignified living to the center of the design.
Facts & Credits
Project title: Standardized community vocational training units in the Dadaab refugee camps
Project type: Diploma thesis project
Students team: Anna Avradopoulou, Dimitra Ouzouni
Exam period: February 2026
University Department: Architecture school, University of Thessaly
Supervisors: Dimitris Psychogyios