Η σειρά αρθρογραφίας The Architect’s House εξερευνά κατοικίες που συλλαμβάνονται ταυτόχρονα ως καταφύγιο και ως μανιφέστο, χώροι που οι αρχιτέκτονες σχεδιάζουν για τον εαυτό τους, όπου η καθημερινή ζωή, οι προσωπικές αξίες και η αρχιτεκτονική σκέψη συγκλίνουν. Μέσα από αυτές τις αυτο – σχεδιασμένες κατοικίες, η σειρά αποκαλύπτει πώς η αρχιτεκτονική γίνεται μια βαθιά προσωπική πράξη κατοίκησης, πειραματισμού και αυτοαναστοχασμού, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στο αντικείμενο εκ των έσω.
Στο Ρέθυμνο, οι Poliedro Architects μετασχηματίζουν ένα ξενοδοχείο της δεκαετίας του 1980 στην ιδιωτική κατοικία τους, αναδεικνύοντας το υφιστάμενο κέλυφος ως φορέα μνήμης. Μέσα από την αποκάλυψη του εμφανoύς σκυροδέματος, πρισματικές εγκοπές φωτός, μια ημιδιαφανή βάση από υαλότουβλα και καμπύλες ξύλινες χαράξεις οργανώνουν τη ζωή του σπιτιού συνθέτοντας έναν διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν της κατασκευής και τη σύγχρονη εμπειρία κατοίκησης.
Ο σχεδιασμός επαναπροσδιορίζει τη σχέση ανάμεσα στο υφιστάμενο κέλυφος, το φως και την κατοίκηση.
Η αρχιτεκτονική πρόταση εκκινεί από μια διαδικασία αποκάλυψης και επανερμηνείας του υπάρχοντος φορέα.
Το κτίριο απογυμνώθηκε πλήρως έως τον φέροντα οργανισμό του, φέρνοντας στο προσκήνιο το εμφανές σκυρόδεμα και τη δομική λογική της αρχικής κατασκευής. H παρέμβαση επιλέγει να το αναδείξει, μετατρέποντας το υφιστάμενο κέλυφος σε ενεργό φορέα μνήμης. Μετά τη στατική του ενίσχυση, η νέα κατοικία αναπτύσσεται μέσα σε αυτό το διατηρημένο ίχνος, διατηρώντας έναν διαρκή διάλογο με την προηγούμενη ζωή του κτιρίου.
Σχεδιαστική πρόκληση αποτέλεσε η εισαγωγή φυσικού φωτός σε έναν βαθύ και ογκώδη φορέα.
Οι όψεις αντιμετωπίζονται ως πρισματικές εγκοπές στον συμπαγή όγκο, δημιουργώντας συνθήκες βάθους, σκίασης και ελεγχόμενης διάχυσης του φωτός στο εσωτερικό. Παράλληλα, το ισόγειο μετασχηματίζεται σε μια φωτεινή και ημιδιαφανή βάση από υαλότουβλα, πάνω στην οποία μοιάζει να εδράζεται ο βαρύτερος όγκος της κατοικίας.
Στο εσωτερικό, η αυστηρή γεωμετρία του κελύφους αντιπαραβάλλεται με δύο καμπύλες ξύλινες χαράξεις που οργανώνουν τη χωρική εμπειρία και τη λειτουργία της κατοικίας. Ενσωματώνοντας αποθηκευτικούς χώρους και βοηθητικές χρήσεις, λειτουργούν ως κατοικήσιμα όρια παρά ως συμβατικά χωρίσματα, καθοδηγώντας την κίνηση, το φως και τις μεταξύ τους σχέσεις. Μέσα από αυτή τη στρατηγική διαμορφώνεται μια ρευστή ακολουθία χώρων, όπου οι μεταβάσεις ανάμεσα στο ιδιωτικό και το συλλογικό παραμένουν διακριτές αλλά όχι απόλυτες.
Οι κοινόχρηστοι χώροι αναπτύσσονται ως ένας ενιαίος τόπος συνύπαρξης, ενισχύοντας την καθημερινή αλληλεπίδραση και τη συλλογική ζωή της οικογένειας.
Η υλικότητα ακολουθεί την ίδια λογική ισορροπίας ανάμεσα στο νέο και το προϋπάρχον. Δρυς, μάρμαρο, πέτρα και εμφανές σκυρόδεμα συνθέτουν μια παλέτα που αναδεικνύει τη φυσική υπόσταση των υλικών και τη χρονική τους διάσταση.
Τα υφιστάμενα δοκάρια παραμένουν εμφανή, υπενθυμίζοντας ότι η νέα κατοικία δεν οικοδομήθηκε πάνω στο παρελθόν του κτιρίου, αλλά μέσα σε αυτό προσεγγίζοντας την αρχιτεκτονική ως διαδικασία διαλόγου με το υφιστάμενο.
Στοιχεία έργου
Τίτλος έργου: Reframing the shell_Adaptive transformation of a 1980’s hotel into an architect’s residence.
Τοποθεσία έργου: Ρέθυμνο, Κρήτη
Αρχιτεκτονική μελέτη: Poliedro Architects
Ομάδα έργου: Μαμαλάκη Ηρώ, Τζωρτζινάκης Γιώργος
Έτος ολοκλήρωσης: 2025
Φωτογραφία: Studio Nikos Kouklakis
The Architect’s House explores homes conceived as both refuge and manifesto—spaces architects design for themselves, where daily life, personal values, and architectural thinking converge. Through these self-authored dwellings, the series reveals how architecture becomes an intimate act of inhabitation, experimentation, and self-reflection, offering rare insight into the discipline from the inside out.
In Rethymno, Poliedro Architects are transforming a 1980s hotel into their private residence, highlighting the existing structure as a vessel of memory. By exposing the exposed concrete, prismatic light openings, a translucent glass-block base, and curved wooden inlays organize the life of the home, creating a dialogue between the building’s past and the contemporary experience of living there.
The design redefines the relationship between the existing structure, light, and habitation.
The architectural proposal begins with a process of revealing and reinterpreting the existing structure.
The building was completely stripped down to its structural framework, bringing the exposed concrete and the structural logic of the original construction to the forefront. The intervention chooses to highlight it, transforming the existing shell into an active vessel of memory. Following its structural reinforcement, the new residence unfolds within this preserved footprint, maintaining an ongoing dialogue with the building’s previous life.
A key design challenge was bringing natural light into a deep and massive structure.
The facades are treated as prismatic notches in the solid mass, creating a sense of depth, shading, and controlled diffusion of light within the interior. At the same time, the ground floor is transformed into a bright and translucent base made of glass blocks, upon which the heavier volume of the residence appears to rest.
Inside, the austere geometry of the shell contrasts with two curved wooden elements that organize the spatial experience and the functionality of the residence. By incorporating storage spaces and auxiliary functions, they serve as habitable boundaries rather than conventional partitions, guiding movement, light, and the relationships between spaces. Through this strategy, a fluid sequence of spaces is formed, where the transitions between the private and the communal remain distinct but not absolute.
The common areas are designed as a unified space for coexistence, fostering daily interaction and the family’s communal life.
The materiality follows the same logic of balance between the new and the pre-existing. Oak, marble, stone, and exposed concrete compose a palette that highlights the natural essence of the materials and their temporal dimension.
The existing beams remain exposed, serving as a reminder that the new residence was not built on top of the building’s past, but within it, approaching architecture as a process of dialogue with the existing structure.
Plans
Facts & Credits
Project title: Reframing the shell_Adaptive transformation of a 1980’s hotel into an architect’s residence
Project location: Rethymno, Crete
Architecture Study: Poliedro _Architects
Project team: Mamalaki Iro, Tzortzinakis Giorgos
Construction: Bold Constructions
Year of completion: 2025
Photography: Studio Nikos Kouklakis
Text: Provided by the architect