Η σειρά (Re)Design for the People παρουσιάζει επιλεγμένα φοιτητικά έργα που διερευνούν καινοτόμες στρατηγικές επανάχρησης και αναπροσαρμογής υφιστάμενων κτιρίων σε σύγχρονους αρχιτεκτονικούς χώρους δημόσιας αξίας.
Το άρθρο παρουσιάζει 3 διπλωματικές εργασίες που αφορούν την επανάχρηση εγκαταλελειμμένων συγκροτημάτων μεγάλης κλίμακας και τον μετασχηματισμό τους σε χώρους έρευνας, πολιτισμού και δημόσιας ζωής. Από την αναβίωση ενός ιστορικά φορτισμένου οικισμού έως τη μετατροπή βιομηχανικών κελυφών σε διαμπερείς, πορώδεις και ανοιχτούς δημόσιους χώρους, τα έργα συγκροτούν ένα συνεκτικό πεδίο προβληματισμού γύρω από τη σύγχρονη πρακτική της επανάχρησης. Παράλληλα, αναδεικνύουν τον ρόλο του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού ως εργαλείου ενεργοποίησης, ικανού να ανασυνθέτει σχέσεις—μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, ιδιωτικού και συλλογικού, ανθρώπου, πόλης και τοπίου. Έτσι, η επανάχρηση δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως τεχνική παρέμβαση, αλλά ως μια δυναμική διαδικασία επανανοηματοδότησης, όπου το υπάρχον μετασχηματίζεται σε φορέα νέων εμπειριών και μορφών κατοίκησης.
The (Re)Design for the People series highlights student projects that reimagine existing buildings through innovative reuse, transforming them into contemporary architectural places that serve the public.
This article presents three diploma thesis projects that address the reuse of large-scale abandoned complexes and their transformation into spaces for research, culture, and public life. From the revitalization of a historically significant settlement to the conversion of industrial shells into permeable, porous, and open public spaces, the projects form a coherent field of inquiry around the contemporary practice of reuse. At the same time, they highlight the role of architectural design as a tool for activation, capable of reconstituting relationships—between past and present, private and collective, human, city, and landscape. Thus, reuse is not treated merely as a technical intervention, but as a dynamic process of reinterpretation, in which the existing is transformed into a vehicle for new experiences and forms of habitation.
Μετατροπή Παλιού Εργοστασίου σε Ανοιχτό Δημόσιο Χώρο Πολιτισμού στο Ρέθυμνο από τον Παντελή Παραγιουδάκη
Πως μπορεί ένα παλιό εργοστάσιο να μετατραπεί σε χώρο με αρχιτεκτονική ποιότητα ικανό να φιλοξενήσει κοινωνικές δραστηριότητες και να επεκτείνει την δημόσια ζωή της πόλης;
How can an old factory be transformed into a space of architectural quality capable of hosting social activities and extending the public life of the city?
Η μετατροπή ενός παλαιού βιομηχανικού κελύφους σε έναν ζωντανό δημόσιο χώρο αποτελεί μια σύνθετη αρχιτεκτονική πρόκληση, ιδιαίτερα όταν το κτήριο λειτουργεί ως φυσικό και οπτικό εμπόδιο στην πόλη. Στην περίπτωση του εγκαταλελειμμένου εργοστασίου στον Κουμπέ Ρεθύμνου, η πρόταση επιχειρεί μια ριζική ανατροπή της εσωστρέφειας, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση του με το αστικό και παραθαλάσσιο τοπίο.
Transforming an old industrial shell into a vibrant public space is a complex architectural challenge, especially when the building acts as a physical and visual barrier in the city. In the case of the abandoned factory in Koumpes, Rethymno, the proposal attempts a radical reversal of its introversion, redefining its relationship with the urban and coastal landscape.
Η βασική χειρονομία αφορά τη διάνοιξη του συμπαγούς περιβλήματος και τη μετατροπή του σε διαμπερές δημόσιο πέρασμα, επιτρέποντας τη διείσδυση της πόλης στο εσωτερικό του.
Through subtractions and strategic openings, natural light animates the previously dark space, while visual perspectives toward the sea reconnect the building with the landscape.
Μέσα από αφαιρέσεις και στρατηγικά ανοίγματα, το φυσικό φως ενεργοποιεί τον μέχρι πρότινος σκοτεινό χώρο, ενώ οι οπτικές φυγές προς τη θάλασσα επανασυνδέουν το κτήριο με το τοπίο.
The key intervention involves opening up the solid enclosure and transforming it into a permeable public passageway, allowing the city to penetrate its interior.
Η χωρική οργάνωση αντλεί αναφορές από την αρχαία αγορά, δημιουργώντας μια αλληλουχία υπαίθριων και ημιυπαίθριων χώρων που ενθαρρύνουν τη συνάντηση και την κοινωνική αλληλεπίδραση.
The spatial organization draws inspiration from the ancient agora, creating a sequence of open-air and semi-open spaces that encourage gathering and social interaction. 
Καθοριστικό ρόλο στη σύνθεση διαδραματίζει η διατήρηση των υφιστάμενων κιόνων ύψους 10 μέτρων, οι οποίοι συγκροτούν έναν ισχυρό μορφολογικό και ταυτοτικό άξονα. Το πρόγραμμα ενισχύει τον δημόσιο χαρακτήρα, ενσωματώνοντας εργαστήρια, εκθεσιακούς χώρους και ένα αμφιθέατρο, οργανωμένα γύρω από ένα κεντρικό αίθριο με ελιά ως σημείο αναφοράς.
A key role in the composition is played by the preservation of the existing 10-meter-high columns, which form a strong morphological and identity-defining axis. The program reinforces the public character by incorporating workshops, exhibition spaces, and an amphitheater, organized around a central atrium with an olive tree as a focal point.
Η επέκταση προς τα ανατολικά και η ανάπλαση του δυτικού χώρου πρασίνου ολοκληρώνουν τη χειρονομία, μετατρέποντας το πρώην εργοστάσιο σε έναν ανοιχτό, διαπερατό και πολυλειτουργικό πυρήνα αστικής ζωής.
The eastward expansion and the redevelopment of the western green space complete the gesture, transforming the former factory into an open, permeable, and multifunctional hub of urban life.
Στοιχεία έργου
Επιβλέπων Καθηγητής: Κλήμης Ασλανίδης
Πανεπιστημιακό ίδρυμα: Σχολή Αρχιτεκτονικής Πολυτεχνείου Κρήτης (TUC)
Παρουσίαση: Σεπτέμβριος 2025
Φωτογραφίες μακέτας: Ζαπαντιώτης Σωτήρης
Μετασχηματισμός της Παιδούπολης Ζηρού σε Διεπιστημονικό Κέντρο Ερευνών από τον Γιώργο Δαγιαλή
Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη διαχείριση της συλλογικής μνήμης σε έναν τόπο με έντονο ιστορικό και ιδεολογικό φορτίο: την Παιδόπολη «Άγιος Αλέξανδρος» στη Ζηρού. Ενταγμένη στο δίκτυο των Παιδουπόλεων της Φρειδερίκης, η εγκατάσταση συγκροτήθηκε ως ένα αυστηρά οργανωμένο περιβάλλον προστασίας και διαπαιδαγώγησης, όπου η αρχιτεκτονική λειτουργούσε ως μηχανισμός ελέγχου.
This thesis examines the management of collective memory in a place with a heavy historical and ideological burden: the “Agios Alexandros” Children’s Village in Ziros. Part of the network of Frederica’s Children’s Villages, the facility was designed as a strictly organized environment for protection and education, where architecture functioned as a mechanism of control.
Η καθαρότητα της τυπολογίας και η επαναληπτικότητα των ξύλινων κοιτώνων αποτύπωναν μια πειθαρχημένη καθημερινότητα, ενισχυμένη από τη γραμμική οργάνωση της κυκλοφορίας και τη δυνατότητα τυποποιημένης κατασκευής και μεταφοράς.
The clarity of the typology and the repetitiveness of the wooden dormitories reflected a disciplined daily routine, reinforced by the linear organization of circulation and the possibility of standardized construction and transport.
Μέσα από την αναλυτική αποτύπωση του συγκροτήματος, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σχέση μεταξύ δομημένου χώρου, διαδρομών και φυσικού τοπίου, ερμηνεύοντας την αρχιτεκτονική ως φορέα ιδεολογίας.
Through a detailed analysis of the complex, the study highlights the close relationship between built space, pathways, and the natural landscape, interpreting architecture as a vehicle for ideology.
Η πρόταση μετασχηματισμού βασίζεται σε τρεις άξονες: την επανενεργοποίηση μέσω της κατοίκησης, τον επανασχεδιασμό των στοιχείων που παρήγαγαν εγκλεισμό και τη διατήρηση της εκπαιδευτικής διάστασης με σύγχρονους όρους.
The proposal for transformation is based on three pillars: revitalization through habitation, the redesign of elements that created confinement, and the preservation of the educational dimension in contemporary terms.
Το συγκρότημα επαναπροσδιορίζεται ως Διεπιστημονικό Κέντρο Ερευνών, όπου η γνώση αναπτύσσεται σε άμεση σχέση με το τοπίο της λίμνης και του δάσους.
The dormitories are preserved and adapted with minimal intervention, while the new spatial organization introduces distinct hierarchies through materiality and landscaping.
Οι κοιτώνες διατηρούνται και προσαρμόζονται με ελάχιστες επεμβάσεις, ενώ η νέα χωρική οργάνωση εισάγει διακριτές ιεραρχήσεις μέσω υλικότητας και φύτευσης.
The complex is redefined as an Interdisciplinary Research Center, where knowledge is developed in direct relation to the landscape of the lake and the forest.
Η αρχιτεκτονική στρατηγική ενσωματώνει το παρελθόν, μετατρέποντας έναν τόπο πειθαρχίας σε ένα ανοιχτό πεδίο συνύπαρξης, έρευνας και συλλογικής μνήμης.
The architectural strategy incorporates the past, transforming a place of discipline into an open field of coexistence, exploration, and collective memory.
Στοιχεία έργου
Επιβλέπων Καθηγητής: Σοφοκλής Κωτσόπουλος
Πανεπιστημιακό ίδρυμα: Σχολή Αρχιτεκτονικής Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Παρουσίαση: Σεπτέμβριος 2025
[Un]finished: Το ημιτελές ως κατάσταση του γίγνεσθαι από τον Πάρη Φακίνου
Η Διπλωματική εργασία του Πάρη Φακίνου με επιβλέπουσα καθηγήτρια την Κατερίνα Μιχαλοπούλου αφορά στην επανάχρηση του πρώην εργοστασίου «’Ηβη», ένα αποτύπωμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα στην οδό Πειραιώς, το οποίο στέκει ημιτελές, εγκαταλελειμμένο και φθαρμένο από τον χρόνο. Η εργασία παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2025 στο Τμήμα Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.
The present diploma thesis by Paris Fakinos and Katerina Michalopoulou as supervisor professor concerns the adaptive reuse the former “Hebe” factory, a 19th century industrial architecture imprint on Piraeus Street, which stands unfinished, abandoned and worn by time. The project was presented on February 2025 at Department of Interior Architecture of University of West Attica.
Δείτε την εργασία εδώ!
