The CO-LIVING STRATEGIES series curates and features student works that revisit collective and social housing offering visionary reinterpretations of common living. Two research theses and two diploma projects revisit shared architectural thinking, offering visionary reinterpretations of co-living. Together, they explore an emerging ethos shaped by environmental crisis, economic instability, and cultural fatigue. From personalized housing models in the era of remote work to renewed approaches to workers’ housing, these works reflect on evolving forms of domesticity, where flexibility, community, and resilience come to redefine how we inhabit space collectively.
Η σειρά CO-LIVING STRATEGIES επιμελείται και παρουσιάζει φοιτητικές εργασίες που εξετάζουν εκ νέου τη συλλογική και κοινωνική στέγαση, προσφέροντας πρωτοποριακές επανερμηνείες της συλλογικής διαβίωσης. Δύο ερευνητικές και δύο πτυχιακές εργασίες επανεξετάζουν την κοινή αρχιτεκτονική σκέψη, προσφέροντας οραματικές επανερμηνείες της συγκατοίκησης. Μαζί, διερευνούν ένα αναδυόμενο πνεύμα που διαμορφώνεται από την περιβαλλοντική κρίση, την οικονομική αστάθεια και την πολιτισμική κόπωση. Από εξατομικευμένα μοντέλα στέγασης στην εποχή της εξ αποστάσεως εργασίας έως ανανεωμένες προσεγγίσεις στη στέγαση των εργαζομένων, τα έργα αυτά αναστοχάζονται τις εξελισσόμενες μορφές οικιακής ζωής, όπου η ευελιξία, η κοινότητα και η ανθεκτικότητα επαναπροσδιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο κατοικούμε συλλογικά τον χώρο.
RADICALLY UNFINISHED: Toward a revised Architectural Practice by Christos Baknis
The research project Radically Unfinished explores a contemporary shift in architectural thinking in response to environmental crisis, economic instability, and cultural fatigue.
Η ερευνητική εργασία Radically Unfinished εξετάζει μια σύγχρονη μετατόπιση στην αρχιτεκτονική σκέψη, ως απάντηση στην περιβαλλοντική κρίση, την οικονομική αστάθεια και την πολιτισμική κόπωση.
Moving away from the heroic narratives of modernism and the architecture of spectacle, it proposes a more humble, open, and evolutionary approach, in which design is understood as a continuous process rather than a finished object.
Απομακρυνόμενη από τις ηρωικές αφηγήσεις του μοντέρνου και την αρχιτεκτονική του θεάματος, προτείνει μια πιο ταπεινή, ανοιχτή και εξελικτική προσέγγιση, όπου ο σχεδιασμός νοείται ως συνεχής διαδικασία και όχι ως ολοκληρωμένο αντικείμενο.
At its core is the “New” architect: a practitioner who operates through practices of reuse, care, and collectivity.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο «Νέος» αρχιτέκτονας: ένας δημιουργός που δρα μέσα από πρακτικές επανάχρησης, φροντίδας και συλλογικότητας.
Architecture shifts from the production of objects toward the cultivation of relationships between space, materials, time, and society, embracing the imperfect, the adaptive, and the gradually evolving.
Η αρχιτεκτονική μετατοπίζεται από την παραγωγή αντικειμένων προς την καλλιέργεια σχέσεων μεταξύ χώρου, υλικών, χρόνου και κοινωνίας, αγκαλιάζοντας το ατελές, το προσαρμοστικό και το σταδιακά εξελισσόμενο.
The theoretical framework draws on concepts such as “Junkspace” and “Normcore,” as well as on reflections on the value of technical knowledge and craftsmanship, highlighting an architecture grounded in materiality and the everyday.
Το θεωρητικό πλαίσιο αντλεί από έννοιες όπως το “Junkspace”, το “Normcore”, καθώς και από τη σκέψη γύρω από την αξία της τεχνικής γνώσης και της χειρωνακτικής πρακτικής, αναδεικνύοντας μια αρχιτεκτονική που εστιάζει στην υλικότητα και στο καθημερινό.
Through the analysis of projects such as Assemble’s Cineroleum, the work of Lucien Kroll, ELEMENTAL’s Monterrey Housing, the residential projects of Point Supreme, and the studies of Atelier Bow-Wow, the research foregrounds alternative modes of practice based on reuse, participation, and open-ended development.
Μέσα από την ανάλυση έργων όπως το Cineroleum των Assemble, το έργο του Lucien Kroll, το Monterrey Housing της ELEMENTAL, οι κατοικίες των Point Supreme και οι μελέτες του Atelier Bow-Wow, αναδεικνύονται εναλλακτικές μορφές πρακτικής που βασίζονται στην επανάχρηση, τη συμμετοχή και την ανοιχτή εξέλιξη.
The research concludes with a typology of three stances: the Improvisers, the Enablers, and the Observers. Overall, it proposes an architecture that shifts from innovation toward care, positioning the “unfinished” as a dynamic field of transformation and collective creation.
Η έρευνα καταλήγει σε μια τυπολογία τριών στάσεων: οι Αυτοσχεδιαστές, οι Ενεργοποιητές και οι Παρατηρητές. Συνολικά, προτείνει μια αρχιτεκτονική που μετατοπίζεται από την καινοτομία προς τη φροντίδα, αντιμετωπίζοντας το «ατελές» ως δυναμικό πεδίο μετασχηματισμού και συλλογικής δημιουργίας.
Facts & Credits
Project title: RADICALLY UNFINISHED: Toward a revised Architectural Practice
Type: Research Thesis
Student: Christos Baknis
Supervisor: Alexandros Vazakas
Images: Sotiris Zapantiotis/ortho studio, Christos Baknis
University: School of Architecture, Technical University of Crete
Remote Habitats: Personalized housing models in the era of remote work by Eleni Theodoropoulou
As a continuation of her research project entitled “Smart Cities,” the diploma thesis Eleni Theodoropoulou “Remote Habitats”: Personalized Housing Models in the Era of Remote Work investigates the development of a residential community that integrates personalization, collective living, and working environments.
Ως συνέχεια της ερευνητικής της εργασίας με τίτλο «Έξυπνες πόλεις», η διπλωματική εργασία της Ελένης Θεοδωροπούλου «Remote Habitats: Εξατομικευμένα οικιστικά μοντέλα στην εποχή της τηλεργασίας» αφορά τη δημιουργία μιας κοινότητας που συνδυάζει εξατομίκευση, συλλογική κατοίκηση και εργασία.
More specifically, the project proposes the design of a digital platform through which individuals are able to determine key spatial and programmatic parameters.
Πιο συγκεκριμένα, προτείνεται μια ψηφιακή πλατφόρμα μέσω της οποίας οι χρήστες μπορούν να διαμορφώσουν την κατοικία τους με βάση τις ανάγκες τους, σε μια ορισμένη περιοχή και μέσω συγκεκριμένων παραμέτρων.
To reach its final outcome, the research process involved a series of experimental approaches and the exploration of diverse volumetric and spatial compositions, informed by selected architectural references. These investigations enabled the testing of different configurations and relationships between living and working spaces within a cohesive residential framework.
Για την ανάπτυξη της πρότασης ακολουθήθηκε μια σειρά πειραματισμών και διερευνήσεων διαφορετικών χωρικών και ογκοπλαστικών συνθέσεων, βασισμένων σε επιλεγμένες αρχιτεκτονικές αναφορές. Η διαδικασία αυτή οδήγησε στη διαμόρφωση ενός συστήματος που επιτρέπει ευελιξία και πολλαπλές χωρικές εκδοχές.
The proposal ultimately resulted in three distinct housing typologies available as options, accompanied by a system of modules—prefabricated components incorporating built-in furniture.
Η πρόταση καταλήγει σε τρεις βασικούς τύπους κατοικιών, οι οποίοι προσφέρονται ως επιλογές, σε συνδυασμό με ένα σύστημα “modules” — προκατασκευασμένων στοιχείων με ενσωματωμένα έπιπλα.
The various combinations of these modules generate the final structural and spatial configuration of each residence, allowing for flexibility and adaptability across different user needs.
Οι διαφορετικοί συνδυασμοί αυτών των μονάδων διαμορφώνουν την τελική δομή και οργάνωση κάθε κατοικίας.
Through this system, the principle of personalization is effectively realized, as the individual choices of residents lead to a broad spectrum of differentiated housing units.
Μέσα από αυτή τη λογική επιτυγχάνεται η αρχή της εξατομίκευσης, καθώς οι επιλογές των κατοίκων οδηγούν σε ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών κατοικιών.
The resulting spatial diversity of the residential complex gives rise to intermediate spaces between dwellings, within which workspaces can be developed depending on the character and preferences of the residents; these may function either as shared or private environments.
Η ποικιλομορφία αυτή δημιουργεί ενδιάμεσους χώρους μεταξύ των μονάδων, στους οποίους μπορούν να αναπτυχθούν χώροι εργασίας, είτε κοινόχρηστοι είτε ιδιωτικοί, ανάλογα με τις ανάγκες και τον χαρακτήρα των χρηστών.
The primary objective of the project is to reconsider and redefine the concept of remote work by establishing a cohesive and qualitative environment for habitation, professional activity, and social interaction, addressing the sense of isolation frequently associated with this mode of employment.
Στόχος του έργου είναι ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας της τηλεργασίας, μέσα από τη δημιουργία ενός ποιοτικού περιβάλλοντος που συνδυάζει κατοίκηση, εργασία και κοινωνική αλληλεπίδραση, αντιμετωπίζοντας την αποξένωση που συχνά συνοδεύει αυτό το μοντέλο εργασίας.
Additionally, the strategy of personalization contributes to accommodating users’ needs while promoting the reduction of material waste and environmental impact.
Παράλληλα, η στρατηγική της εξατομίκευσης συμβάλλει στην πληρέστερη κάλυψη των αναγκών των χρηστών, καθώς και στη μείωση των ρύπων και της σπατάλης υλικών.
Facts & Credits
Project title: Remote Habitats: Personalized housing models in the era of remote work
Project type: Diploma thesis project
Presentation date: March 2026
Student: Theodoropoulou Eleni
Supervisor Proffessor: Vasilis Stroumpakos
Co-Living: Αναλύοντας χωρικές πτυχές της συνδιαβίωσης από τον Σαράντο Σαραντόπουλο
Σύγχρονη συνδιαβίωση σε Tulou των Hakka στην Κίνα
Σε μια περίοδο όπου η τηλεργασία επαναπροσδιορίζει ριζικά τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και επαγγελματικού χώρου, η αρχιτεκτονική καλείται να διαμορφώσει νέα χωρικά μοντέλα που ανταποκρίνονται σε μεταβαλλόμενες ανάγκες και τρόπους ζωής.
Σύγχρονη συνδιαβίωση σε Tulou των Hakka στην Κίνα
Το έργο Remote Habitats: Εξατομικευμένα οικιστικά μοντέλα στην εποχή της τηλεργασίας διερευνά τη συγκρότηση μιας οικιστικής κοινότητας που συνδυάζει την εξατομίκευση με τη συλλογικότητα, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα χώρους κατοίκησης και εργασίας. Στον πυρήνα της πρότασης βρίσκεται μια ψηφιακή πλατφόρμα, μέσω της οποίας οι χρήστες καλούνται να διαμορφώσουν την κατοικία τους βάσει συγκεκριμένων παραμέτρων, προσαρμοσμένων στις ανάγκες και τις επιθυμίες τους.
Σύγχρονο παράδειγμα συνδιαβίωσης
Η διαδικασία αυτή μετατοπίζει τον σχεδιασμό από μια στατική, προκαθορισμένη μορφή σε ένα δυναμικό σύστημα επιλογών, όπου ο κάτοικος αποκτά ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του χώρου του.
Outpost Ubud Penestanan, Bali, Indonesia
Η χωρική οργάνωση βασίζεται σε ένα σύστημα τριών βασικών τυπολογιών κατοικίας, σε συνδυασμό με προκατασκευασμένα δομικά στοιχεία — τα λεγόμενα “modules” — τα οποία ενσωματώνουν λειτουργίες και εξοπλισμό.
The Social Hub, Florence, Italy Image by Sal Marston Photography
Οι πολλαπλοί συνδυασμοί αυτών των μονάδων επιτρέπουν τη δημιουργία ποικίλων χωρικών διατάξεων, ενισχύοντας την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα της αρχιτεκτονικής πρότασης.
Sumu Yakushima Private Cabin Plan 2
Η παραγόμενη ποικιλομορφία δεν περιορίζεται στις ίδιες τις κατοικίες, αλλά επεκτείνεται και στους ενδιάμεσους χώρους του οικιστικού συνόλου. Οι χώροι αυτοί λειτουργούν ως πεδία συνάντησης, συνεργασίας ή απομόνωσης, φιλοξενώντας διαφορετικά μοντέλα εργασίας — από κοινόχρηστα εργασιακά περιβάλλοντα έως ιδιωτικά γραφεία.
Sumu Yakushima Shared Cabin Plan
Πέρα από την τυπολογική και κατασκευαστική της διάσταση, η πρόταση θέτει ένα ευρύτερο ερώτημα: πώς μπορεί η αρχιτεκτονική να ανταποκριθεί στις κοινωνικές και ψυχολογικές προκλήσεις της τηλεργασίας;
Sumu Yakushima Masterplan
Μέσα από την έμφαση στην εξατομίκευση και τη συλλογικότητα, το έργο επιχειρεί να αντιμετωπίσει το αίσθημα αποξένωσης που συχνά συνοδεύει τη σύγχρονη εργασία, ενώ παράλληλα προωθεί μια πιο βιώσιμη προσέγγιση, μειώνοντας τη σπατάλη πόρων και υλικών.
Outpost Ubud Penestanan Ground Floor Plan
Facts & Credits
Τίτλος έργου: Co-Living: Αναλύοντας χωρικές πτυχές της συνδιαβίωσης
Τύπος έργου: Ερευνητική Εργασία
Φοιτητής: Σαραντόπουλος Σαράντος
Επιβλέπουσα Καθηγήτρια: Άλκηστις Ρόδη
Ημερομηνία παρουσίασης: Φεβρουάριος 2025
Πανεπιστημιακό ίδρυμα: Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Πατρών
Neos Kosmos (New World): Urban regeneration of a workers’ housing complex by Sarantos Sarantopoulos
The redevelopment of the Agios Sostis workers’ housing complex in Neos Kosmos, Athens, revisits a postwar residential model shaped by both time and informal transformation.
Η ανάπλαση του συγκροτήματος εργατικών κατοικιών του Αγίου Σώστη, στον Νέο Κόσμο της Αθήνας, επαναφέρει στο προσκήνιο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μεταπολεμικής κατοίκησης, θέτοντας εκ νέου το ερώτημα της προσαρμογής του σε σύγχρονες κοινωνικές και χωρικές ανάγκες.
Completed in 1964, the complex has gradually evolved through a series of tenant-led modifications—internal alterations, external additions, and visible deterioration—that have distanced it from its original architectural identity. At the same time, its generous open spaces, once intended as shared green areas, have remained underutilized, often functioning merely as transitional zones or informal parking.
Ολοκληρωμένο το 1964, το συγκρότημα έχει έκτοτε υποστεί αλλοιώσεις μέσα από παρεμβάσεις των ενοίκων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στις όψεις, καθώς και σημαντικές φθορές που έχουν μεταβάλει την αρχική του ταυτότητα. Παράλληλα, οι εκτεταμένοι ελεύθεροι χώροι πρασίνου μεταξύ των κτιρίων παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανενεργοί, λειτουργώντας κυρίως ως διάδρομοι διέλευσης ή άτυποι χώροι στάθμευσης.
Against this backdrop, the proposal advances a comprehensive urban regeneration strategy, addressing both the built fabric and the surrounding landscape. The aim is not simply restoration, but the reactivation of a fragmented environment into a cohesive neighborhood that fosters social interaction and collective life.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόταση διατυπώνει μια συνολική στρατηγική αστικής αναβάθμισης που αφορά τόσο τα ίδια τα κτίρια όσο και τον περιβάλλοντα χώρο. Στόχος είναι η μετάβαση από ένα αποσπασματικό και υποβαθμισμένο σύνολο σε μια συνεκτική γειτονιά που ενισχύει την κοινωνική συνοχή και την καθημερινή αλληλεπίδραση.
Architecture is approached here as an agent of social infrastructure, capable of redefining everyday relationships between residents and their shared spaces.
Η αρχιτεκτονική προσέγγιση αντιμετωπίζει τον χώρο όχι μόνο ως κατοικία, αλλά ως πεδίο συλλογικής ζωής και δραστηριότητας.
The intervention introduces a network of communal programs distributed across both buildings and open areas.
Η επέμβαση οργανώνεται γύρω από την εισαγωγή κοινόχρηστων λειτουργιών, τόσο εντός των κτιρίων όσο και στους υπαίθριους χώρους.
Shared amenities—including co-living and co-working environments, as well as flexible meeting and activity spaces—are integrated alongside a reconfiguration of the existing apartments. Ground-level pilotis are reinterpreted to accommodate organized parking while maintaining permeability and accessibility.
Χώροι συνάντησης, δραστηριοτήτων, συνδιαβίωσης και συνεργασίας (co-living και co-working) συνυπάρχουν με την αναβάθμιση των υφιστάμενων διαμερισμάτων, ενώ οι πυλωτές επανανοηματοδοτούνται ώστε να φιλοξενήσουν οργανωμένα τη στάθμευση, διατηρώντας ταυτόχρονα τη διαπερατότητα του εδάφους.
Central to the design is a differentiated approach to each building block, through the development of varied housing typologies and tailored intervention strategies. This method allows for a nuanced response to existing conditions while generating a diverse range of living environments. The resulting spatial complexity supports a broader social mix, accommodating different household structures and ways of inhabiting.
Κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η ανάπτυξη διαφορετικών τυπολογιών κατοικίας και στρατηγικών επέμβασης, προσαρμοσμένων σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο. Η διαφοροποίηση αυτή επιδιώκει τη δημιουργία ενός πολυεπίπεδου οικιστικού περιβάλλοντος, ικανού να ανταποκριθεί σε ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες και σύγχρονες μορφές κατοίκησης.
The proposal frames regeneration as an adaptive process—one that balances preservation, transformation, and collective use, while reimagining postwar housing as a contemporary, socially responsive urban model.
H πρόταση αντιμετωπίζει την αναγέννηση ως μια προσαρμοστική διαδικασία — μια διαδικασία που ισορροπεί τη διατήρηση, τη μεταμόρφωση και τη συλλογική χρήση, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζει τη μεταπολεμική κατοικία ως ένα σύγχρονο, κοινωνικά ευαίσθητο αστικό μοντέλο.
Facts & Credits
Project title: Neos Kosmos(New World): Urban regeneration of a workers’ housing complex
Project type: Diploma thesis project
Student: Sarantos Sarantopoulos
Supervisor Proffessor: Alkistis Rodi
University: Architecture Department, University of Patras