‘Stories of contemporary domesticity or HOMEland’, a series curated by Archt. for Archisearch, poses questions about the concept of home through an open dialogue with contemporary architectural practices in housing.
In the eighth episode, we follow Louizi–Louizis Architects as they transform a double-height ground-floor commercial space in Thessaloniki into a four–micro-dwelling ecosystem. Informed by the spatial traditions of theatre, the project choreographs domestic life as a sequence of scenes in which privacy and intimacy are performed, concealed, and revealed at the volatile edge of the urban public realm.
Home as a verbal noun and house as a stage
If home were a verb, it would speak in the first person and unfold in the present continuous tense. We constantly interact with our surroundings, and it is through this interaction that a house becomes a home: a lived, familiar place, and a revelatory experience. Stories of Contemporary Domesticity brings together narratives in which architecture transforms houses into homes by turning users into inhabitants.
In the vertically dense cities of postmodernity, where dwelling hovers above the ground, architects E. Louizi, O. Morfaki, and K. Louizis bring the home back to the surface of the city, confronting—imaginatively and boldly—the critical question: how do we meet the gaze of the Other?
The house is conceived as a scenographic space, and the home as an internalized spectacle that must be simultaneously protected and revealed.
The Façade as Curtain and the Stratification of Intimacy
By staging the home as an inseparable component of a peculiar, urban, everyday theatricality, the architects organize domestic space into layers of intimacy: from accessible to inaccessible, from familiar to unknown, and ultimately from private to public. Operating in theatrical terms, the façade becomes the curtain—designed through a sequence of movable and fixed, transparent and opaque elements—allowing, at will, the private domestic experience to connect with the “square,” meaning the public urban life.
“The inhabitants’ movement through the thresholds of the design generates a shifting play of viewing,” notes K. Louizidis, “where bodies appear and disappear like figures on a stage.”
The Central Stage of the “Everyday”
Assuming the role of the central stage, the double-height living area—what Dimitris Antonakakis refers to as the “everyday”—is positioned directly behind the main façade, conceived as an open space adaptable to a range of domestic scenarios.
A perforated wooden surface functions as the scenographic front, defining and differentiating the living area from the auxiliary spaces—kitchen, bathroom, and sleeping quarters—functioning as the backstage of the house. Elementary geometries, artificial lighting that intensifies shadows, and shades of white, brown, deep blue, and black frame the mundane moments of living, elevating them into something at once timeless and ephemeral, uncanny yet familiar.
“The typology of the wooden surface exceeds the role of a simple partition,” notes K. Louizidis, “operating simultaneously as an architectural and scenographic device.”
Three architects re-anchor urban dwelling in the ground, framing it as a performative daily action that produces a theatrical domestic space, simultaneously familiar and strange, identical yet different.
Facts & Credits
Project title Scenes from the Everyday
Typology Stories of Contemporary Domesticity, Housing
Episode 8th
Location Thessaloniki, Greece
Status Completed, 2025
Architecture Louizi – Louizis Architects, Louizi L., Morfaki O., Louizis K.
Structural study Fakis C.
Lighting design Mpolmati M.
Photography Kimberley Powell
Panda model Almpanti M.
Η σειρά ‘Σύγχρονες Ιστορίες Οικιακότητας ή ΚατΟΙΚΕΙΝ’, σε επιμέλεια της πλατφόρμας Archt. για το Archisearch, διερευνά διαφορετικές ερμηνείες κι εκδοχές της έννοιας σπίτι σε ανοιχτό διάλογο με σύγχρονες αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις στο πεδίο της κατοικίας.
Στο όγδοο επεισόδιο της σειράς, ακολουθούμε το γραφείο Louizi – Louizis Architects να μετατρέπει έναν ισόγειο πρώην επαγγελματικό χώρο στη Θεσσαλονίκη σε τέσσερις μικροκατοικίες που αντλούν αναφορές από τη χωρική δομή του θεάτρου, για να σκηνοθετήσουν μια ιδιωτική εμπειρία κατοίκησης στο μέτωπο της πόλης και του δρόμου.
-από την Μελίνα Αρβανίτη-Πολλάτου
Το σπίτι ως ρήμα και η κατοικία ως σκηνή.
Αν το σπίτι αντί για ουσιαστικό ήτανε ρήμα, θα ήταν πρωτοπρόσωπο. Αλληλεπιδρούμε συνεχώς με όσα μας περιβάλλουν κι αυτό κάνει το σπίτι τόπο: βιωμένο, οικείο, αποκαλυπτικό. Οι Ιστορίες Σύγχρονης Οικιακότητας είναι, ταυτόχρονα, ιστορίες σύγχρονης οικειότητας που αφορούν αφηγήσεις όπου η αρχιτεκτονική μετατρέπει την κατοικία σε σπίτι και εξοικειώνει τον χρήστη με το άλλο, το ανοίκειο, το ξένο που κατοικεί στον κόσμο που ριζώνει μέσα του.
Στις καθ’ ύψος πυκνοκατοικημένες πόλεις της μετανεωτερικότητας, όπου η κατοίκηση αιωρείται πάνω απ’ τη γη, οι αρχιτέκτονες Ε. Λουίζη, Ο. Μορφάκη και Κ. Λουίζης επαναφέρουν το σπίτι στην επιφάνεια της γης αντιμετωπίζοντας, ευφάνταστα και γενναία, το καίριο ερώτημα: πώς συναντάμε το βλέμμα;
Η κατοικία σχεδιάζεται ως σκηνικός χώρος και το σπίτι ως το εσωτερικευμένο θέαμα που πρέπει ταυτόχρονα να προστατευθεί και να φανερωθεί.
Η πρόσοψη ως αυλαία και η διαστρωμάτωση της οικειότητας.
Σκηνοθετώντας το σπίτι ως αναπόσπαστο τμήμα μιας ιδιότυπης, αστικής, καθημερινής θεατρικότητας, οι αρχιτέκτονες οργανώνουν τον οικιακό χώρο σε επίπεδα οικειότητας: από το προσιτό στο απρόσιτο, από το γνώριμο στο άγνωστο, από το εμφανές στο άφατο και, τελικά, από το δημόσιο στο ιδιωτικό. Λειτουργώντας με θεατρικούς όρους, η πρόσοψη αποτελεί την αυλαία που, σχεδιαστικά, οργανώνεται από μια σειρά κινητών και σταθερών, διάφανων και αδιάφανων στοιχείων, συνδέοντας, κατά βούληση, την ιδιωτική οικιακή εμπειρία με την πλατεία, δηλαδή τη δημόσια αστική ζωή.
«Η κίνηση των χρηστών μέσα από τα διάκενα και τα όρια της σχεδιαστικής δράσης παράγει ένα μεταβαλλόμενο παιχνίδι θέασης», σημειώνει ο Κ. Λουιζίδης, «όπου τα σώματα εμφανίζονται και εξαφανίζονται σαν φιγούρες σε σκηνικό».
Η κεντρική σκηνή του «καθημερινού».
Αναλαμβάνοντας τον ρόλο της κεντρικής σκηνής, ο βασικός χώρος διημέρευσης και κοινωνικοποίησης — αυτό που ο Δημήτρης Αντωνακάκης αποκαλεί «καθημερινό» — χωροθετείται ακριβώς πίσω από την πρόσοψη, ως ένας ελεύθερος χώρος διπλού ύψους, που παραμένει ανοιχτός σε ποικίλα σενάρια οικιακής ζωής.
Στο βάθος, μια διάτρητη ξύλινη επιφάνεια λειτουργεί ως το σκηνικό μέτωπο που ορίζει και διαφοροποιεί το καθημερινό από τα παρασκήνια της κατοίκησης: την κουζίνα, τον χώρο ανάπαυσης και ύπνου, το λουτρό. Βασικές γεωμετρίες και αποχρώσεις του λευκού, του καφέ, του σκούρου μπλε και του μαύρου καδράρουν στιγμιότυπα της κατοίκησης, ανάγοντάς τα σε κάτι ταυτόχρονα διαχρονικό και εφήμερο, απόκοσμο μα και κοινό.
«Η τυπολογία της ξύλινης επιφάνειας υπερβαίνει τον ρόλο ενός απλού διαχωριστικού», επισημαίνει ο Κ. Λουιζίδης, «λειτουργώντας ταυτόχρονα ως αρχιτεκτονικό και σκηνογραφικό εργαλείο».
Τρεις αρχιτέκτονες προσγειώνουν την αστική κατοίκηση στο έδαφος, σκηνοθετώντας την, με επιτελεστικούς όρους, ως καθημερινή δράση που παράγει έναν θεατρικό οικιακό χώρο, ταυτόχρονα οικείο και ξένο, ίδιο και διαφορετικό.
Στοιχεία έργου
Τίτλος έργου Σκηνικό ζωής, Αρχιτεκτονική για την καθημερινότητα
Τυπολογία Ιστορίες Σύγχρονης Οικιακότητας, Κατοικία
Επεισόδιο Όγδοο
Τοποθεσία Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
Κατάσταση Υλοποιημένο, 2025
Αρχιτεκτονική μελέτη Louizi – Louizis Architects, Λουίζη Ε., Μορφάκη Ο., Λουίζης Κ.
Στατική μελέτη Φακής Κ.
Μελέτη φωτισμού Μπόλματη Μ.
Φωτογραφία Kimberley Powell
Panda Model Αλμπάντη Μ.
READ ALSO: Architecture in the Social Media Realm: Archisearch’s 2025 Instagram Highlights