EN / GR 

This study stands in-between two distinct areas, modern epistemology and architectural theory and interpretation. A dual approach is being carried out in an attempt to transfer concepts and methods of approach from the field of philosophy of science to that of architectural discourse. By examining architecture at a meta-theoretical level, i.e. making architectural theory itself the object of theorising, it is attempted to transcribe epistemological concepts, tools and conceptual schemas into the field of architectural interpretation and theory.
The study’s objective is to outline a suitable framework for examining the evolution of architectural theory itself and for understanding its shifts. More specifically, we attempt to formulate a model that will allow for a more systematic approach of the course of architectural interpretation, theory and criticism. The main point of the study, stated and documented in detail, is that an architectural interpretation can be regarded as a (dominant) paradigm, much as a scientific theory can. Interpretations change over time, reflecting changes of value systems underlying a general view of architecture, rather than having a dependence on the specific object of interpretation.
A concept of an “interpretative paradigm” (a hermeneutical paradigm) is proposed, regarded as a system of beliefs associated with a broad view of architecture, which determines the direction followed by the interpretations of distinct works. Hermeneutical paradigms do not constitute timeless invariants, but they are transformed and modified over time. The transition process by which such shifts occur, following a paradigm crisis, is analysed in this study by describing a mechanism of theoretical/interpretative paradigm shift in architecture. The study is concluded with a brief discussion of the notion of “progress” in architectural theory and interpretation, building on similar contribution in the philosophy of science.


Η παρούσα μελέτη κινείται ανάμεσα σε δύο διακριτούς χώρους, αυτόν της σύγχρονης επιστημολογίας και αυτόν της αρχιτεκτονικής θεωρίας και ερμηνείας. Πραγματοποιείται, με αυτό τον τρόπο, μία διττή προσέγγιση, επιχειρώντας να μεταφερθούν στοιχεία της περιοχής της φιλοσοφίας των επιστημών στο πεδίο του αρχιτεκτονικού λόγου. Εξετάζοντας την αρχιτεκτονική σε ένα μετα-θεωρητικό επίπεδο, δηλαδή πραγματευόμενοι θεωρητικά την ίδια τη θεωρία της, επιχειρείται η μεταγραφή επιστημολογικών εννοιών, εργαλείων και εννοιολογικών σχημάτων στην περιοχή της αρχιτεκτονικής ερμηνείας και θεωρίας.

Στόχο της μελέτης αποτελεί η άρθρωση ενός πλαισίου κατανόησης της εξέλιξης της αρχιτεκτονικής θεωρίας και των μεταστροφών της. Eπιχειρείται δηλαδή να διατυπωθεί ένα μοντέλο συστηματικότερης εξέτασης της πορείας και της εξέλιξης της ερμηνείας, θεωρίας και κριτικής της αρχιτεκτονικής. Κύρια θέση, η οποία διατυπώνεται και τεκμηριώνεται στο πλαίσιο της μελέτης, αποτελεί πως οι μεταβολές της αρχιτεκτονικής ερμηνείας αποτελούν αλλαγές Παραδείγματος. Οι μεταβολές ερμηνείας αντανακλούν αλλαγές αξιακών συστημάτων ανεξάρτητων από το εκάστοτε υπό εξέταση έργο. Προτείνεται, έτσι, η έννοια του Ερμηνευτικού Παραδείγματος, δηλαδή ενός συστήματος πεποιθήσεων, σχετιζόμενων με μία γενική θεώρηση της αρχιτεκτονικής, το οποίο καθορίζει την κατεύθυνση στην οποία κινείται η ερμηνεία των αρχιτεκτονικών έργων.
Τα Ερμηνευτικά Παραδείγματα δεν αποτελούν διαχρονικές σταθερές αλλά μεταβάλλονται. Η διαδικασία μετάβασης και εναλλαγής ερμηνειών σκιαγραφείται μέσω της διατύπωσης ενός μηχανισμού αλλαγής ερμηνευτικού Παραδείγματος στην αρχιτεκτονική. Η μελέτη ολοκληρώνεται με μια σύντομη διαπραγμάτευση του προβλήματος της «προόδου» στην αρχιτεκτονική θεωρία και ερμηνεία, έννοια που αποτέλεσε το επίκεντρο σχετικών αναλύσεων στη φιλοσοφία των επιστημών. 

Τίτλος Εργασίας: Ερμηνεία & Παράδειγμα στην Αρχιτεκτονική Μετα-Θεωρία
Όνομα: Δημήτρης Χαρτώνας
Χρονολογία: Σεπτέμβριος 2016
Επιβλέπων: Νικόλαος-Ίων Τερζόγλου
Σχολή: Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Ε.Μ.Π. 

Archisearch - ..

Ερμηνεία και Παράδειγμα στην Αρχιτεκτονική Μετα-Θεωρία