Με κεντρική θεματική «Διαπραγμάτευση, όχι Συμβιβασμός», η ΕΣΩ 2026 συγκέντρωσε στην Αίθουσα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών την Τετάρτη 13 Μαΐου, σημαντικές προσωπικότητες της αρχιτεκτονικής, της τέχνης, της έρευνας και της τεχνολογίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέσα από ομιλίες, συζητήσεις και βραβεύσεις, η φετινή διοργάνωση διερεύνησε τον ρόλο της αρχιτεκτονικής ως εργαλείου διαλόγου, μετασχηματισμού και δημιουργικής σύνθεσης σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς.
With the central theme “Negotiation, not Compromise,” ESO 2026 brought together leading figures from architecture, art, research, and technology from Greece and abroad at the Alexandra Trianti Hall of the Athens Concert Hall on Wednesday, May 13. Through lectures, discussions, and awards, this year’s event explored the role of architecture as a tool for dialogue, transformation, and creative synthesis in a rapidly changing world.
Η ΕΣΩ 2026 πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η αρχιτεκτονική βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτόγνωρες κοινωνικές, περιβαλλοντικές και τεχνολογικές μεταβολές. Η φετινή διοργάνωση επέλεξε να προσεγγίσει τη διαπραγμάτευση όχι ως μια διαδικασία υποχώρησης, αλλά ως τη δημιουργική συνθήκη μέσα από την οποία παράγονται νέες ιδέες, νέες μορφές συνεργασίας και νέες προσεγγίσεις για το μέλλον του δομημένου περιβάλλοντος. Αρχιτέκτονες, ερευνητές, καλλιτέχνες, μηχανικοί και στοχαστές από την Ελλάδα και το εξωτερικό κατέθεσαν διαφορετικές οπτικές γύρω από ένα κοινό ερώτημα: πώς μπορεί η αρχιτεκτονική να λειτουργήσει ως εργαλείο σύνθεσης σε έναν κόσμο ολοένα πιο σύνθετο και αβέβαιο;
ESO 2026 took place at a time when architecture is confronted with unprecedented social, environmental, and technological transformations. Rather than approaching negotiation as a process of concession, the conference framed it as the creative condition through which new ideas, new forms of collaboration, and new approaches to the future of the built environment emerge. Architects, researchers, artists, engineers, and thinkers from Greece and abroad offered diverse perspectives around a shared question: how can architecture act as a tool for synthesis in an increasingly complex and uncertain world?
Η διοργάνωση άνοιξε με ένα αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Τάκη Χ. Ζενέτου, ενός δημιουργού που εξακολουθεί να επηρεάζει τον αρχιτεκτονικό διάλογο δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Υπό τον συντονισμό της Δανάης Μακρή, η Ντόρα Θεοδωροπούλου, αρχιτέκτονας και ερευνήτρια, η εικαστικός Ελίνα Θεοδωροπούλου, ο αρχιτέκτονας και επιμελητής Γιώργος Τζιρτζιλάκης, και η Ελίνα Ζενέτου, κόρη του αρχιτέκτονα και προέδρου του αρχείου Τάκη Χ. Ζενέτου, ανέδειξαν διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητας και του έργου του. Η παρουσίαση του νέου οπτικοακουστικού αφιερώματος αποτέλεσε αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από την επικαιρότητα της σκέψης του, από την «Ηλεκτρονική Πολεοδομία» έως τη σχέση τεχνολογίας, φύσης και κοινωνίας. Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η επισήμανση της Ντόρας Θεοδωροπούλου ότι: «Ο Ζενέτος δεν συμβιβαζόταν — διαπραγματευόταν. Διαπραγματευόταν τόσο με τους πελάτες του όσο και με τον ίδιο του τον εαυτό».
The event opened with a tribute marking the 100th anniversary of the birth of Takis Ch. Zenetos, a visionary whose influence on architectural discourse remains profound decades after his passing. Moderated by Danai Makri, the discussion brought together architect and researcher Dora Theodoropoulou, artist Elina Theodoropoulou, architect and curator Giorgos Tzirtzilakis, and Elina Zenetou, daughter of the architect and president of the Takis Ch. Zenetos Archive. Through the presentation of a new audiovisual tribute, the panel explored the contemporary relevance of Zenetos’ ideas, from Electronic Urbanism to the relationship between technology, nature, and society. One of the most memorable moments came when Dora Theodoropoulou observed: “Zenetos did not compromise—he negotiated. He negotiated both with his clients and with himself.”
Η συζήτηση που ακολούθησε ανάμεσα στη Δανάη Μακρή και τον Χριστόφορο Βούλγαρη, Concrete Business Unit Director της εταιρείας Interbeton μετέφερε το ενδιαφέρον από το αρχιτεκτόνημα στον υλικό φορέα της πόλης: το σκυρόδεμα. Ο Βούλγαρης πρότεινε μια ανάγνωση του υλικού όχι μόνο ως τεχνικού μέσου αλλά ως πολιτισμικού εργαλείου που συνδέεται με την ιστορία της αστικοποίησης και της προόδου. Αναφερόμενος στην επανεκτίμηση του εμφανoύς σκυροδέματος, υπογράμμισε ότι η αξία του δεν προκύπτει από μόνη της αλλά από τις ιδέες που υπηρετεί: «Το σκυρόδεμα μπορεί να παράξει μνημειακότητα, αλλά όχι μόνο του. Πρέπει να συνοδεύεται από αφήγημα, ιστορία και πρόθεση». Μέσα από αυτή την οπτική, η Αθήνα και η ελληνική πολυκατοικία επανεξετάστηκαν όχι αισθητικά αλλά ως προϊόντα συγκεκριμένων κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών.
The event opened with a tribute marking the 100th anniversary of the birth of Takis Ch. Zenetos, a visionary whose influence on architectural discourse remains profound decades after his passing. Moderated by Danai Makri, the discussion brought together architect and researcher Dora Theodoropoulou, artist Elina Theodoropoulou, architect and curator Giorgos Tzirtzilakis, and Elina Zenetou, daughter of the architect and president of the Takis Ch. Zenetos Archive. Through the presentation of a new audiovisual tribute, the panel explored the contemporary relevance of Zenetos’ ideas, from Electronic Urbanism to the relationship between technology, nature, and society. One of the most memorable moments came when Dora Theodoropoulou observed: “Zenetos did not compromise—he negotiated. He negotiated both with his clients and with himself.”
Η Ουρανία Πικραμένου, ιδρύτρια των Deplot Architects, επικέντρωσε την ομιλία της στην έννοια της βιωσιμότητας ως μιας δυναμικής διαδικασίας που συνδέεται πρωτίστως με την ικανότητα ενός κτιρίου να προσαρμόζεται στον χρόνο. Αντλώντας παραδείγματα από έργα επανάχρησης, κατοικίας και φιλοξενίας, αλλά και από τη δική της βιωματική και ερευνητική πορεία, υποστήριξε ότι η πραγματική βιωσιμότητα δεν εξαντλείται σε ενεργειακές επιδόσεις και τεχνικές πιστοποιήσεις, αλλά αφορά τη δυνατότητα των χώρων να ανταποκρίνονται στις διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες των ανθρώπων και των κοινοτήτων τους. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην έννοια της ευελιξίας, την οποία θεωρεί βασικό εργαλείο σχεδιασμού απέναντι σε αυτό που αποκαλεί «ερείπια του μέλλοντος» — κτίρια που απαξιώνονται επειδή αδυνατούν να εξελιχθούν. Μέσα από έργα όπως το Interwoven City στα Εξάρχεια, την κατοικία στη Λευκάδα και την ανακαίνιση του ξενοδοχείου San Antonio στη Σαντορίνη, ανέδειξε την αρχιτεκτονική ως ένα «δεύτερο δέρμα» που προσαρμόζεται στους χρήστες του και όχι το αντίστροφο. «Το πραγματικά βιώσιμο είναι τελικά αυτό που μπορεί να συνεχίσει να κατοικείται, να εξελίσσεται και να αποκτά νέο νόημα μέσα από τις ζωές των ανθρώπων που το χρησιμοποιούν», σημείωσε, παρουσιάζοντας μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση όπου ο αρχιτέκτονας λειτουργεί ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στον χώρο, τον χρόνο και τις κοινωνικές ανάγκες.
Ourania Pikramenou, founder of Deplot Architects, focused on sustainability as a dynamic process closely tied to a building’s ability to adapt over time. Drawing on projects involving adaptive reuse, housing, hospitality, and her own research journey, she argued that true sustainability extends beyond energy performance metrics and certifications. Instead, it lies in a building’s capacity to respond to the evolving needs of people and communities. Through projects such as Interwoven City in Exarchia, a residence in Lefkada, and the renovation of the San Antonio Hotel in Santorini, she presented architecture as a “second skin” that adapts to its users rather than forcing users to adapt to it. “What is truly sustainable,” she noted, “is that which can continue to be inhabited, evolve, and acquire new meaning through the lives of the people who use it.”
Η Ελένη Τσιγαρίδα, ιδρύτρια των Etsi Architects προσέγγισε την αρχιτεκτονική ως μια πράξη φροντίδας, ακρόασης και ουσιαστικού διαλόγου με τον τόπο και τους ανθρώπους που το κατοικούν. Μέσα από έργα αποκατάστασης, επανάχρησης και επανενεργοποίησης υφιστάμενων δομών στη Μάνη, ανέδειξε τη σημασία της κατανόησης των ιστοριών, των αρχείων και των κοινωνικών σχέσεων που είναι ήδη εγγεγραμμένες στο τοπίο πριν από οποιαδήποτε σχεδιαστική παρέμβαση. Η ομιλία της επικεντρώθηκε στη δυνατότητα της αρχιτεκτονικής να λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, όχι μέσα από μια νοσταλγική αναπαραγωγή της παράδοσης, αλλά μέσα από την προσεκτική επανερμηνεία της. Παραδείγματα όπως η αποκατάσταση ενός ιστορικού λιοτριβιού, η ανάδειξη ενός παραδοσιακού καλντεριμιού και η μετατροπή ενός παλιού καφενείου σε νέο χώρο συνάντησης ανέδειξαν μια προσέγγιση που βλέπει τα κτίρια ως ζωντανούς φορείς συλλογικής μνήμης. «Η αρχιτεκτονική αποκτά νόημα όταν ακούει όσα προϋπάρχουν στον τόπο πριν επιχειρήσει να προσθέσει κάτι νέο», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι ο ρόλος του αρχιτέκτονα δεν είναι να επιβάλλει μορφές, αλλά να αναγνωρίζει, να ερμηνεύει και να συνεχίζει τις αφηγήσεις ενός τόπου μέσα στον χρόνο.
Eleni Tsigarida, founder of Etsi Architects, approached architecture as an act of care, attentive listening, and meaningful dialogue with both place and the people who inhabit it. Through restoration, adaptive reuse, and revitalization projects in Mani, she highlighted the importance of understanding the stories, archives, and social relationships already embedded within a landscape before any architectural intervention takes place. Her lecture focused on architecture’s ability to act as a bridge between past and present—not through a nostalgic reproduction of tradition, but through its careful reinterpretation. Projects such as the restoration of a historic olive mill, the revival of a traditional stone-paved pathway, and the transformation of an old café into a new community gathering space exemplified an approach that views buildings as living carriers of collective memory. “Architecture acquires meaning when it listens to what already exists in a place before attempting to add something new,” she noted, emphasizing that the architect’s role is not to impose forms, but to recognize, interpret, and continue the narratives of a place through time.
Ο Λουκάς Μπομπότης, συνιδρυτής των Bobotis+Bobotis Architects προσέγγισε τη θεματική της ΕΣΩ 2026 μέσα από την έννοια του «Edge Effect», του φαινομένου κατά το οποίο οι πιο γόνιμες και δημιουργικές συνθήκες αναπτύσσονται στα όρια διαφορετικών συστημάτων. Αντλώντας παραδείγματα από την οικολογία, την επιστήμη, την τεχνολογία και την καθημερινότητα της αρχιτεκτονικής πρακτικής, υποστήριξε ότι οι πιο ενδιαφέρουσες αρχιτεκτονικές λύσεις δεν προκύπτουν από τη βεβαιότητα αλλά από τη συνάντηση διαφορετικών ιδεών, γνώσεων και αναγκών. Μέσα από την ιστορία των υπόγειων διαβάσεων για βατράχους στο Trento, αλλά και αναφορές στον ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης και των νέων ψηφιακών εργαλείων, ανέδειξε τη σημασία της συνεργασίας, της περιέργειας και της διεπιστημονικής προσέγγισης στον σύγχρονο σχεδιασμό. Για τον ίδιο, η αρχιτεκτονική αποτελεί μια συνεχή διαδικασία διαπραγμάτευσης ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, το δημόσιο και το ιδιωτικό, τη λογική και το ένστικτο. «Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πραγματικό edge effect. Το σημείο όπου συναντιούνται η σοβαρή σκέψη με το χιούμορ, η τεχνική γνώση με το ένστικτο, η διαφωνία με τη συνεργασία και κάπου ανάμεσα γεννιέται μια καλή ιδέα», σημείωσε, συνοψίζοντας μια ομιλία που υπερασπίστηκε τη δημιουργικότητα ως προϊόν σύνθεσης και όχι βεβαιότητας.
Loukas Bobotis, co-founder of Bobotis+Bobotis Architects, approached the theme of ESO 2026 through the concept of the “Edge Effect,” the phenomenon whereby the most fertile and creative conditions emerge at the boundaries between different systems. Drawing examples from ecology, science, technology, and the everyday realities of architectural practice, he argued that the most compelling architectural solutions arise not from certainty, but from the intersection of diverse ideas, forms of knowledge, and needs. Through the story of the underground frog crossings in Trento, as well as reflections on the role of artificial intelligence and emerging digital tools, he highlighted the importance of collaboration, curiosity, and interdisciplinary thinking in contemporary design. For Bobotis, architecture is a continuous process of negotiation between the natural and the artificial, the public and the private, reason and intuition. “Perhaps this is the true edge effect: the point where serious thinking meets humor, technical knowledge meets instinct, disagreement meets collaboration, and somewhere in between, a good idea is born,” he remarked, encapsulating a lecture that championed creativity as the product of synthesis rather than certainty.
Στην κλίμακα της πόλης και των μεγάλων αστικών μετασχηματισμών, κινήθηκε η Caroline Bos, συνιδρύτρια των UNStudio, υποστηρίζοντας ότι η αρχιτεκτονική αποτελεί μια διαρκή διαδικασία διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις ανάγκες της κοινωνίας, τις περιβαλλοντικές προκλήσεις και τις δυνατότητες του υπάρχοντος δομημένου περιβάλλοντος. Μέσα από έργα μεγάλης κλίμακας σε Ευρώπη, Ασία και Μέση Ανατολή, ανέδειξε τη σημασία της επανάχρησης, της προσαρμογής και της ενεργοποίησης υφιστάμενων υποδομών, υποστηρίζοντας ότι το μεγάλο ζητούμενο των επόμενων δεκαετιών δεν είναι η δημιουργία νέων πόλεων αλλά ο επανασχεδιασμός αυτών που ήδη υπάρχουν. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε σε έργα μετασχηματισμού αστικών περιοχών και συγκοινωνιακών υποδομών, καθώς και στη μετατροπή της Expo Dubai σε μια νέα μόνιμη αστική κοινότητα. Παράλληλα, στάθηκε στη σημασία της τοπικότητας, της ανθρώπινης εμπειρίας και του δημόσιου χώρου ως θεμελιωδών παραμέτρων του σχεδιασμού. «Η διαπραγμάτευση δεν είναι μια στιγμή στην αρχή ενός έργου. Είναι μια συνεχής διαδικασία που συνοδεύει κάθε στάδιο του σχεδιασμού», σημείωσε, περιγράφοντας μια αρχιτεκτονική που παραμένει ανοιχτή στην αλλαγή και ικανή να ανταποκρίνεται στις διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες των πόλεων.
Operating at the scale of the city and large-scale urban transformation, Caroline Bos, co-founder of UNStudio, argued that architecture is an ongoing process of negotiation between societal needs, environmental challenges, and the possibilities embedded within the existing built environment. Drawing on major projects across Europe, Asia, and the Middle East, she highlighted the importance of reuse, adaptation, and the activation of existing infrastructures, suggesting that the key challenge of the coming decades is not the creation of entirely new cities, but the reinvention of those already in existence. Particular attention was given to projects involving the transformation of urban districts and transportation networks, as well as the conversion of Expo Dubai into a permanent urban community. At the same time, she emphasized the importance of local identity, human experience, and public space as fundamental parameters of contemporary design. “Negotiation is not a moment at the beginning of a project. It is an ongoing process that accompanies every stage of design,” she noted, describing an architectural approach that remains open to change and capable of responding to the constantly evolving needs of cities and their inhabitants.
Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα της ΕΣΩ 2026 κατείχαν τα Archisearch Lifetime Achievement Awards 2026, ένας θεσμός που αναγνωρίζει προσωπικότητες των οποίων το έργο έχει διαμορφώσει ουσιαστικά τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό, υπερβαίνοντας τα στενά όρια του επαγγέλματός τους. Στη φετινή διοργάνωση τιμήθηκαν ο αρχιτέκτονας και ακαδημαϊκός Ανδρέας Κούρκουλας, ο αντισυμβατικός μηχανικός και εφευρέτης Δημήτρης Κορρές και η Λήδα Παπακωνσταντίνου, μία από τις σημαντικότερες και πιο ρηξικέλευθες μορφές της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. Μέσα από τις παρουσιάσεις του Παναγιώτη Πάγκαλου αναδείχθηκαν τρεις διαφορετικές διαδρομές που συναντώνται στην αφοσίωση στη γνώση, την πειραματική σκέψη και τη διαρκή αναζήτηση νέων τρόπων κατανόησης του κόσμου.
Ο Δημήτρης Κορρές ανέδειξε τη δύναμη της εφευρετικότητας και της διεπιστημονικής προσέγγισης, μετατρέποντας τη μηχανική, την τεχνολογία και τον σχεδιασμό σε πεδία συνεχούς καινοτομίας. Ο Ανδρέας Κούρκουλας εκπροσώπησε μια αρχιτεκτονική που γεφυρώνει τη θεωρία με την πράξη και αντιμετωπίζει την πόλη ως πεδίο κριτικής σκέψης και πολιτισμικού προβληματισμού. Η Λήδα Παπακωνσταντίνου, μέσα από την πορεία της στην περφόρμανς και τη σύγχρονη τέχνη, υπενθύμισε τον ρόλο της δημιουργίας ως πράξης ελευθερίας, κοινωνικής ευαισθησίας και ανθρώπινης επικοινωνίας. Πέρα από τις ίδιες τις βραβεύσεις, η τελετή λειτούργησε ως ένας αναστοχασμός πάνω στη σημασία της δημιουργικής παρακαταθήκης, αναδεικνύοντας πως η πραγματική προσφορά δεν μετριέται μόνο μέσα από το παραγόμενο έργο, αλλά και μέσα από την ικανότητά του να εμπνέει επόμενες γενιές δημιουργών, ερευνητών και στοχαστών.
One of the defining moments of ESO 2026 was the Archisearch Lifetime Achievement Awards 2026, a distinction that recognizes individuals whose work has made a lasting contribution to contemporary Greek culture, extending far beyond the boundaries of their respective disciplines. This year’s honorees were architect and academic Andreas Kourkoulas, unconventional engineer and inventor Dimitris Korres, and Leda Papaconstantinou, one of the most influential and pioneering figures in contemporary Greek art. Through presentations by Panagiotis Pangalos, three distinct yet interconnected creative trajectories emerged, united by a commitment to knowledge, experimentation, and the continuous pursuit of new ways of understanding the world.
Dimitris Korres embodied the power of invention and interdisciplinary thinking, transforming engineering, technology, and design into fields of ongoing innovation. Andreas Kourkoulas represented an architectural practice that bridges theory and application, approaching the city as a field of critical inquiry and cultural reflection. Through her groundbreaking work in performance and contemporary art, Leda Papaconstantinou highlighted the role of artistic creation as an act of freedom, social awareness, and human connection. Beyond the awards themselves, the ceremony became an opportunity to reflect on the significance of creative legacy, demonstrating that true contribution is measured not only by the work one produces, but also by its ability to inspire future generations of creators, researchers, and thinkers.
Η Μαρία Δέδα, ιδρύτρια των Deda & Architects, παρουσίασε μια ομιλία που διερεύνησε τη σχέση αρχιτεκτονικής, πόλης και τοπίου, μέσα από έργα που εκτείνονται από τη Θεσσαλονίκη έως την Αθηναϊκή Ριβιέρα. Κεντρική θέση στη σκέψη της κατείχε η ιδέα ότι η αρχιτεκτονική δεν αποτελεί μια αυτόνομη σχεδιαστική πράξη, αλλά μια διαδικασία σύνδεσης διαφορετικών χρονικοτήτων, χρήσεων και αφηγήσεων. Μέσα από παραδείγματα όπως το Gardens στη δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης, η επανάχρηση των ιστορικών αποθηκών του λιμανιού, οι προτάσεις για τη ΔΕΘ–HELEXPO, καθώς και παρεμβάσεις στο παραλιακό μέτωπο της Αθήνας, ανέδειξε τον ρόλο του δημόσιου χώρου ως καταλύτη αστικής αναγέννησης και κοινωνικής συνύπαρξης. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη δυνατότητα της αρχιτεκτονικής να επανασυνδέει τους κατοίκους με τη θάλασσα, το πράσινο και το φυσικό τοπίο. Όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε, «Τα παράκτια μέτωπα δεν είναι στατικές υποδομές· είναι πεδία συνεχούς διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην πόλη, το τοπίο και τη συλλογική ζωή».
Maria Deda, founder of Deda & Architects, delivered a lecture exploring the relationship between architecture, the city, and the landscape through projects spanning from Thessaloniki to the Athenian Riviera. Central to her thinking was the idea that architecture is not an autonomous design act, but rather a process of connecting different temporalities, uses, and narratives. Through examples such as Gardens at the western gateway of Thessaloniki, the adaptive reuse of the city’s historic port warehouses, proposals for the redevelopment of the Thessaloniki International Fair (HELEXPO), and interventions along the Athens waterfront, she highlighted the role of public space as a catalyst for urban regeneration and social coexistence. Particular emphasis was placed on architecture’s ability to reconnect people with the sea, green spaces, and the natural landscape. As she noted, “Waterfronts are not static infrastructures; they are fields of continuous negotiation between the city, the landscape, and collective life.”
Ο Beat Huesler, μέλος των Oppenheim Architecture παρουσίασε μια ομιλία αφιερωμένη στο “Κλίμα του Τόπου”, αναδεικνύοντας μια αρχιτεκτονική προσέγγιση που τοποθετεί το τοπίο και την γεωμορφολογία στο επίκεντρο της σχεδιαστικής διαδικασίας. Μέσα από έργα που εκτείνονται από την Ελβετία και την Αλβανία έως την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία, υποστήριξε ότι η αρχιτεκτονική πρέπει να λειτουργήσει ως φυσική συνέχεια των γεωλογικών, περιβαλλοντικών και πολιτισμικών χαρακτηριστικών κάθε περιοχής. «Η αρχιτεκτονική μπορεί να μας επανασυνδέσει με τον τόπο, το τοπίο και τους ανθρώπους», σημείωσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία μιας σχεδιαστικής διαδικασίας που ξεκινά από την παρατήρηση και την κατανόηση του περιβάλλοντος και των μορφών. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη συνεργασία με επιστήμονες και ειδικούς τεχνίτες, θεωρώντας ότι η αρχιτεκτονική παράγεται μέσα από τη συλλογική γνώση και όχι από την ατομική έμπνευση. Μέσα από παραδείγματα όπως το κέντρο επεξεργασίας νερού στην Ελβετία και τις παρεμβάσεις σε τοπία της ερήμου, ανέδειξε μια φιλοσοφία που επιδιώκει να χτίζει «με τη γη και όχι πάνω στη γη», προτείνοντας ένα μοντέλο σχεδιασμού που αντιστέκεται στην ομογενοποίηση της παγκοσμιοποίησης και αναδεικνύει τη μοναδικότητα κάθε τόπου ως βασικό παράγοντα βιωσιμότητας και πολιτισμικής συνέχειας.
Beat Huesler, Partner at Oppenheim Architecture, delivered a lecture centered on the “Spirit of Place,” presenting an architectural approach that places landscape and geomorphology at the heart of the design process. Through projects spanning Switzerland and Albania to Jordan and Saudi Arabia, he argued that architecture should operate as a natural extension of the geological, environmental, and cultural characteristics of each location. “Architecture can reconnect us with place, landscape, and people,” he remarked, emphasizing the importance of a design process rooted in observation and a deep understanding of environmental conditions and spatial forms. Particular emphasis was placed on collaboration with scientists, engineers, and skilled craftspeople, reflecting his belief that architecture emerges through collective knowledge rather than individual inspiration. Through examples such as a water treatment facility in Switzerland and interventions within desert landscapes, Huesler presented a philosophy that seeks to build “with the land rather than on the land.” In doing so, he advocated for a model of design that resists the homogenizing effects of globalization and instead celebrates the uniqueness of each place as a fundamental driver of sustainability, cultural continuity, and architectural identity.
Η κεντρική ομιλία του Winy Maas, συνιδρυτή των MVRDV, αποτέλεσε μία από τις πιο δυναμικές στιγμές της ΕΣΩ 2026, παρουσιάζοντας ένα αισιόδοξο αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον των πόλεων. Μέσα από ένα ευρύ φάσμα ερευνητικών προγραμμάτων και υλοποιημένων έργων, ο Maas υποστήριξε ότι η αρχιτεκτονική οφείλει να ανακτήσει τον μετασχηματιστικό της ρόλο απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής, όπως η κλιματική κρίση, η εξάντληση των φυσικών πόρων, η απώλεια βιοποικιλότητας και η αυξανόμενη αστικοποίηση. Κεντρική θέση στην παρουσίασή του κατείχε η έννοια της «πορώδους πόλης» (porosity), μιας πόλης πιο ανοιχτής, προσβάσιμης και συνδεδεμένης με τη φύση και την κοινωνία. Μέσα από έργα όπως η μετατροπή της Πυραμίδας των Τιράνων, ανέδειξε τη σημασία της επανάχρησης και της ενεργοποίησης του υπάρχοντος δομημένου αποθέματος, ενώ υπογράμμισε τον ρόλο των πολιτών ως συνδιαμορφωτών του αστικού περιβάλλοντος. «Κάθε διαπραγμάτευση αφορά την κατεύθυνση· αφορά το πώς μπορούμε να σκεφτούμε καλύτερα και να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα», σημείωσε, υποστηρίζοντας ότι το μέλλον δεν αποτελεί μια προκαθορισμένη συνθήκη αλλά ένα πεδίο δημιουργικών επιλογών, όπου η έρευνα, η τεχνολογία, η οικολογία και ο σχεδιασμός μπορούν να συνυπάρξουν για να παράγουν πιο ανθεκτικές και βιώσιμες πόλεις.
The keynote lecture by Winy Maas, co-founder of MVRDV, stood out as one of the defining moments of ESO 2026, presenting an optimistic yet realistic vision for the future of cities. Drawing on a broad range of research initiatives and built projects, Maas argued that architecture must reclaim its transformative role in addressing some of the defining challenges of our time, including climate change, resource depletion, biodiversity loss, and accelerating urbanization. Central to his presentation was the concept of the “porous city” (porosity)—a city that is more open, accessible, and deeply connected to both nature and society. Through projects such as the transformation of the Pyramid of Tirana, he highlighted the importance of adaptive reuse and the activation of existing building stock, while emphasizing the role of citizens as active participants in shaping the urban environment. “Every negotiation is about direction; it is about how we can think better and make things better,” he noted, arguing that the future is not a predetermined condition but a field of creative possibilities where research, technology, ecology, and design can converge to produce more resilient, inclusive, and sustainable cities.
Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες και τις διαφορετικές κλίμακες, η ΕΣΩ 2026 ανέδειξε έναν κοινό πυρήνα σκέψης. Η διαπραγμάτευση εμφανίστηκε ως κινητήρια δύναμη της δημιουργίας. Από τον οραματισμό του Ζενέτου έως τις πόλεις του Maas, από τη φροντίδα των Etsi Architects έως την προσαρμοστικότητα των Deplot Architects, από το υλικό της πόλης έως το πνεύμα του τόπου, το συνέδριο υπενθύμισε ότι η αρχιτεκτονική αφορά τις σχέσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στους ανθρώπους, τους τόπους, τις ιδέες και το μέλλον που επιλέγουμε να διαμορφώσουμε.
Despite their different starting points and scales of intervention, the participants of ESO 2026 revealed a shared core of thought. Negotiation emerged not as a form of compromise, but as a driving force for creativity and innovation. From the visionary thinking of Takis Ch. Zenetos to the future cities imagined by Winy Maas, from the care-centered approach of Etsi Architects to the adaptability championed by Deplot Architects, and from the materiality of the city to the spirit of place, the conference reaffirmed that architecture is ultimately about the relationships forged between people, places, ideas, and the futures we choose to shape.
Στοιχεία διοργάνωσης
Τίτλος ημερίδας ΕΣΩ 2026 – “Διαπραγμάτευση, όχι Συμβιβασμός. Ο Σχεδιασμός ως Διάλογος ανάμεσα στη Γη, την Τεχνολογία και τον Άνθρωπο”
Τυπολογία Συνέδριο, Ημερίδα Αρχιτεκτονικής & Σχεδιασμού
Τοποθεσία Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Ημερομηνία Τετάρτη 13 Μάϊου 2026
Χορηγοί
DIAMOND SPONSOR INTERBETON
TITANIUM SPONSOR ALUMIL
PLATINUM SPONSOR VERTICAL
GOLD SPONSOR IN MIND
SILVER SPONSOR NEOKEM
ΕΜERALD SPONSOR ELVIAL
SAPPHIRE SPONSOR VIMAR
DISTINCTIVE SPONSOR HERACLES
GRAND SPONSORS AKZO NOBEL, ALFA WOOD GROUP, DROMEAS, ELVAL COLOUR, ISOMAT, THE SOURCE BY ΜΑRΜOURIS, SATO, VENETA CUCINE, ΚΥΠΡΙΩΤΗΣ, RADOS, CRYSTAL CONSTRUCTION, ARCHITEXTURE, URBI ET ORBI, MOLESKINE, STORMY SA, ORAMA MINIMAL FRAMES, PAPADATOS, TOG & TOG, FRANKE, EUROPA PROFIL, DELTA ΤΕCHΝΙΚI & ΖΕΑLUX
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ EVIN INTZOGLOU, CREATIVE LIGHTING, NAFPLIOTIS GLASS
ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ & ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ A8INEA.COM, ARCHISEARCH, ARCHSTUDIES, ANDRO, FORTUNE GREECE, LIFO, OPEN HOUSE ATHENS, OZON MAGAZINE
ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ THE MODERNIST
GIFT SPONSORS MOLESKINE, URBI & ORBI
COFFEE SPONSOR TAF
SCENT EXPERIENCE SPONSOR SCENTLINQ PRO
STAGE SPONSORS DELOUDIS, INTERBETON
SOFTWARE SPONSOR ERGOCAD
Δημιουργία Περιεχομένου & Χορηγός Επικοινωνίας Archisearch.gr
Διεύθυνση Παραγωγής & Καλλιτεχνική Επιμέλεια Design Ambassador
Φωτογραφία Houlaki Studio για την Design Ambassador