Η μεταπτυχιακή εργασία της Κωνσταντίνας Παπαδιαμάντη διερευνά τα παραδοσιακά υφαντά της Μηλιάς Μετσόβου ως φορείς μνήμης και πολιτιστικής ταυτότητας. Μέσα από τη θεωρία του Gottfried Semper και τη χρήση παραμετρικών εργαλείων, τα μοτίβα καταγράφονται, αναλύονται και επανασχεδιάζονται, δημιουργώντας νέες συνθέσεις που διατηρούν τη γεωμετρική τους λογική. Η έρευνα επαναπροσδιορίζει τα υφαντά ως σύγχρονες επιφάνειες με συμβολικές αναφορές στην οικογένεια και τον ρόλο της γυναίκας.
Αντικείμενο της έρευνας αποτελούν τα παραδοσιακά υφαντά της Μηλιάς Μετσόβου. Τα υφαντά είναι χαρακτηριστικά της βλάχικης παράδοσης και διακρίνονται για τη γεωμετρική τους σύνθεση.
Οι συμβολισμοί τους δεν είναι τυχαίοι, αλλά αναπαριστούν την κοινωνική και οικογενειακή δομή, αναδεικνύοντας την πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής.
Η Μηλιά Μετσόβου είναι ένας ορεινός οικισμός περίκλειστος από αιώνια δάση με έντονη υφαντική παράδοση.
Η υφαντική τέχνη αποτέλεσε κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής ζωής και οικιστικής οργάνωσης του χωριού, λειτουργώντας τόσο ως μέσο προστασίας από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, όσο και ως φορέας πολιτισμού.
Το θεωρητικό υπόβαθρο της εργασίας θεμελιώνεται στην ανάλυση του Gottfried Semper, ο οποίος συσχετίζει την αρχιτεκτονική με την ύφανση, αναγνωρίζοντας το υφαντό ως το πρώτο περίβλημα οριοθέτησης του οίκου.
Τα υφαντά δηλαδή ερμηνεύονται ως φορείς μνήμης που μεταφέρονται τελικά στις επιφάνειες, αφήνοντας το ίχνος των πρωταρχικών μοτίβων.
Στο πλαίσιο της έρευνας τα παραδοσιακά Μηλιώτικα υφαντά αποτυπώνονται, αναλύονται και επανασχεδιάζονται μέσω παραμετρικών εργαλείων, με στόχο τη δημιουργία νέων συνθέσεων που διατηρούν τη λογική και επαναληπτικότητα της παραδοσιακής διάταξης.
Η μορφοποίηση των νέων επιφανειών που παραπέμπουν σε επιτοίχια χαλιά, αναφέρεται στον θεσμό της οικογένειας και συγκεκριμένα της μητέρας. Γι’ αυτό το λόγο δόθηκαν στις νέες συνθέσεις τα ονόματα μάνα – γυναίκα – υφάντρα.
Η παρούσα εργασία επιχειρεί να επανερμηνεύσει τα παραδοσιακά μοτίβα των υφαντών με τη χρήση ψηφιακών εργαλείων σχεδιασμού, διατηρώντας τις αρχές διάρθρωσης των υφαντών. Η παραμετρική προσέγγιση επιτρέπει την βαθύτερη κατανόησή και διερεύνηση των γεωμετριών τους. Τα υφαντά της Μηλιάς επαναπροσδιορίζονται, διατηρώντας τον συμβολικό τους χαρακτήρα ως στοιχεία μνήμης.
Στοιχεία έργου
Τίτλος Μίμηση και μεταβολή στα 1160 μέτρα υψόμετρο
Τυπολογία Διπλωματική εργασία
Φοιτήτρια Κωνσταντίνα Παπαδιαμάντη
Επιβλέπων καθηγητής Δημήτρης Γουρδούκης
Ημερομηνία παρουσίασης Οκτώβριος 2025
Τμήμα Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα ‘Interaction Generative Design’, Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο
Κείμενο από τη δημιουργό
Konstantina Papadiamanti’s postgraduate thesis explores the traditional textiles of Milia, Metsovo, as carriers of memory and cultural identity. Drawing on Gottfried Semper’s theory and using parametric design tools, the patterns are documented, analyzed, and reinterpreted, generating new compositions that preserve their geometric logic. The research redefines these textiles as contemporary surfaces, embedding symbolic references to the family structure and the role of women.
The subject of this research is the traditional textiles of Milia Metsovou. These textiles are characteristic of the Vlach tradition and are distinguished by their geometric compositions.
Their symbolism represents the social and family structure, highlighting the unique cultural identity of the region.
Milia is a mountain settlement surrounded by ancient forests with a profound weaving heritage.
The art of weaving has been a dominant element of daily life and the village’s spatial organization, functioning both as a means of protection against harsh weather conditions and as a vital cultural carrier.
The theoretical framework of this work is grounded in the analysis of Gottfried Semper, who correlates architecture with weaving, recognizing the textile as the primary enclosure and the first boundary of the home.
In this context, textiles are interpreted as vessels of memory that are ultimately transferred onto surfaces, leaving the imprint of the motifs.
Within the scope of this research, traditional textiles from Milia are documented, analyzed, and redesigned using parametric tools.
The goal is to create new compositions that maintain the logic and repetitive nature of the traditional layout. The formalization of these new surfaces, which evoke wall – mounted carpets, refers to the institution of the family and specifically to the figure of the mother. For this reason, the new compositions were titled “mother – woman – weaver.”
This project attempts to reinterpret traditional motifs through digital design tools, while maintaining the structural principles of the original weaves. The parametric approach allows for a deeper understanding and exploration of their geometries. The textiles of Milia Metsovou are redefined, preserving their symbolic character as elements of memory.
Facts & Credits
Project title Mimesis and alteration at 1160 meters altitude
Type Design Thesis
Student Konstantina Papadiamanti
Supervisor Dimitris Gourdoukis
Presentation Date October 2025
University Master Program ‘Interaction Generative Design’, Hellenic Open University
Text by the author