The Image of the City  series selects and presents student works that reimagine the urban environment offering visionary reinterpretations of contemporary cities.

The article brings together four student projects that approach the urban condition through different scales and spatial narratives. From the intimacy of the storefront and the ambiguity of the urban void, to the often-overlooked landscape of rooftops and from waterfront regeneration in Nikiti to the reinvention of Dream Island in Eretria, the works explore how everyday life, seasonal rhythms, and collective memory shape the city’s evolving image.

Η σειρά Image of the City  επιλέγει και παρουσιάζει έργα φοιτητών που επαναπροσδιορίζουν το αστικό περιβάλλον, προσφέροντας οραματικές επανερμηνείες των σύγχρονων πόλεων.

Το άρθρο συγκεντρώνει τέσσερα φοιτητικά έργα που προσεγγίζουν την αστική συνθήκη μέσω διαφορετικών κλιμάκων και χωρικών αφηγήσεων. Από την οικειότητα της βιτρίνας και την αμφισημία του αστικού κενού, έως το συχνά παραγνωρισμένο τοπίο των δωμάτων και από την διαμόρφωση της παραλίας στη Νικήτη έως την επανεφεύρεση του Dream Island στην Ερέτρια, τα έργα διερευνούν πώς η καθημερινή ζωή, οι εποχιακοί ρυθμοί και η συλλογική μνήμη διαμορφώνουν την εξελισσόμενη εικόνα της πόλης.

From the storefront (to the void) to the wall, by Daphne Mesochoriti

Check out more about the research thesis, here! 

Urban space is often interpreted through binary oppositions that simplify its inherent complexity, yet places such as the ground floor of the Greek polykatoikia reveal a fluid condition between public and private, inside and outside. Drawing on Soja’s concept of Third Space, this research diploma thesis by Daphne Mesochoriti, examines how the increasing inactivity and privatization of ground floors transform their threshold character and reshape the social and spatial fabric of the Greek neighborhood.

Ο αστικός χώρος συχνά ερμηνεύεται μέσω δυαδικών αντιθέσεων που απλοποιούν την εγγενή πολυπλοκότητά του, ωστόσο χώροι όπως το ισόγειο της ελληνικής πολυκατοικίας αποκαλύπτουν μια ρευστή συνθήκη μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, εσωτερικού και εξωτερικού. Βασιζόμενη στην έννοια του Τρίτου Χώρου του Soja, η ερευνητική διπλωματική εργασία της Δάφνης Μεσοχωρίτη εξετάζει πώς η αυξανόμενη αδράνεια και ιδιωτικοποίηση των ισογείων μετασχηματίζει τον χαρακτήρα τους ως κατώφλι και αναδιαμορφώνει τον κοινωνικό και χωρικό ιστό της ελληνικής γειτονιάς.

Soja, influenced by Lefebvre’s writings, creates a third term in order to describe and understand the world, the Third Space, an infinite, social place of constant change, which borrows characteristics from both ends of the thread but is defined as a self-contained, necessary condition. The in-between and the threshold define places necessary for a smooth transition from one end of the thread to the other. They are places whose existence is due to other places. The ground floor space of the Greek “polykatoikia” defines a threshold space. It constitutes a dynamic field that is constantly changing, the character of which is determined by users and uses. The ground floor connects worlds. It is a space with a strong social character, located in an in-between zone, between inside and outside, public and private, between life in the city and life in the “polykatoikia”.

Ο Soja, επηρεασμένος από τα κείμενα του Lefebvre, καταφεύγει στη δημιουργία ενός τρίτου όρου για την περιγραφή και την κατανόηση του κόσμου, τον Τρίτο Χώρο, ένας απεριόριστος, κοινωνικός τόπος συνεχώς μεταβαλλόμενος, ο οποίος δανείζεται χαρακτηριστικά από τις δύο άκρες του νήματος αλλά ορίζεται ως μια αυτοτελή, αναγκαία συνθήκη. Το ενδιάμεσο και το κατωφλιακό ορίζουν τόπους απαραίτητους για την ομαλή μετάβαση από τη μια άκρη του νήματος στην άλλη. Είναι τόποι που η ύπαρξή τους οφείλεται σε άλλους τόπους. Έναν κατωφλιακό χώρο ορίζει ο ισόγειος χώρος της ελληνικής αστικής πολυκατοικίας. Συνιστά ένα δυναμικό πεδίο συνεχώς μεταβαλλόμενο, ο χαρακτήρας του οποίου καθορίζεται από τους χρήστες και τις χρήσεις. Το ισόγειο συνδέει κόσμους. Πρόκειται για έναν χώρο με έντονο κοινωνικό χαρακτήρα που βρίσκεται σε μια μεταβατική ζώνη ανάμεσα από το μέσα και το έξω, από το δημόσιο και το ιδιωτικό, ανάμεσα από τη ζωή στην πόλη και τη ζωή στην πολυκατοικία.

However, the ground floor space is not limited to this. The life of the city flows on the inside, people are constantly coming in and out of it, relationships are formed, small shops fill the streets, sounds and smells from the Greek “kafeneia” spill out. Boundaries become fluid thus assemble a field of experiences and social interactions, which is essential to the Greek neighbourhood, giving the ground floor space of the “polykatoikia”, the qualities of a Third Space. But what will happen if the ground floor, instead of eye capturing, extroverted windows displays and people constantly coming and going, acquires a cardboard and dust? Or becomes solid, with a wall, a door and a window? What will happen if the ground floor ceases to host the public social life in the Greek neighbourhood?

Όμως, η ιδιότητα του ισόγειου χώρου δεν περιορίζεται μονάχα στη μετάβαση. Μέσα σε αυτόν ρέει η ίδια η πόλη, άνθρωποι διαρκώς μπαινοβγαίνουν, συνάπτουν σχέσεις, η πραμάτεια από το «μικρό εμπόριο» γεμίζει τους δρόμους, ήχοι και μυρωδιές από τα καφενεία της γειτονιάς ξεχύνονται έξω. Τα όρια ρευστοποιούνται και κατασκευάζουν ένα πεδίο γέννησης εμπειριών και κοινωνικών σχέσεων, πεδίο απαραίτητο για την ελληνική γειτονιά, προσδίδοντας στον ισόγειο χώρο της αστικής πολυκατοικίας ιδιότητες «τριτοχωρικές». Τι θα απογίνει όμως αν ο ισόγειος χώρος αντί για φανταχτερές, εξωστρεφείς βιτρίνες και κόσμο που πηγαινοέρχεται συνεχώς, αποκτήσει χαρτόνι και σκόνη στην όψη; Ή αποκτήσει τοίχο με πόρτα και παράθυρο; Τι θα απογίνει αν το ισόγειο πάψει να φιλοξενεί τη δημόσια κοινωνική ζωή της ελληνικής γειτονιάς;

For several years now, the phenomenon of inactive ground floors has been detected, in multiple urban Greek city centres. Entire streets are deserted and the complexity that characterises the neighbourhoods of Greece is lost. At the same time, we see the urban landscape changing even further with the transformation of the glass storefronts into solid house walls. The habitation of former ground floor shops is increasingly found in modern Greek cities. The extrovert, social and diverse character of the ground floor is gradually being lost in the name of privatisation.

Εδώ και αρκετά χρόνια, εντοπίζεται το φαινόμενο των ανενεργών ισογείων το οποίο έχει κατακλύσει τα μεγάλα αστικά κέντρα. Ολόκληροι δρόμοι ερημώνονται και χάνεται η πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τις γειτονιές της Ελλάδας. Συγχρόνως, βλέπουμε το αστικό τοπίο να αλλάζει ακόμη περισσότερο με το «μπάζωμα» των βιτρινών και τη μετατροπή τους σε στιβαρό τοίχο με ανοίγματα. Η κατοίκηση των πρώην ισόγειων καταστημάτων συναντάται όλο και περισσότερο στις σύγχρονες ελληνικές πόλεις. Ο εξωστρεφής, κοινωνικός και πολυποίκιλος χαρακτήρας του ισογείου σταδιακά χάνεται στο όνομα της ιδιωτικοποίησης.

Facts & Credits

Project title From the storefront, (to the void), to the wall
Typology Research Diploma Thesis
Academic semester June 2025
Student Daphne Mesochoriti
Supervisor Dimitrios Gourdoukis
Institution Department of Architecture, Polytechnic School of Aristotle University 

The city above: rooftops in dialogue, by Daphne Mesochoriti, Maria Papadopoulou and Efthymia Rapti

The modern Greek city has been shaped almost entirely by the model of the polykatoikia, a building type that emerged in the post-war era to meet the escalating housing demands of the population. As reconstruction accelerated and every remaining empty plot was filled with a new apartment building, an increasingly dense urban fabric took form—one notably lacking shared, intermediate spaces. These in-between zones, which typically support social interaction and cultivate a sense of neighbourhood, became scarce. Within the polykatoikia, such spaces are usually limited to uncovered courtyards, stairwells, balconies or other semi-private areas, all of which are fragmented, constrained, and often neglected, offering residents little opportunity for genuine communal engagement.

Η σύγχρονη ελληνική πόλη έχει δομηθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου από το μοντέλο της πολυκατοικίας, το οποίο διαμορφώθηκε μεταπολεμικά για να καλύψει τις αναδυόμενες στεγαστικές ανάγκες της χώρας. Ωστόσο, με την ταχύτατη ανοικοδόμηση των σύγχρονων ελληνικών πόλεων και την κάλυψη κάθε κενού οικοπέδου με μια πολυκατοικία, δημιουργήθηκε ένας αστικός ιστός, από τον οποίο απουσιάζουν οι ενδιάμεσοι, κοινόχρηστοι χώροι. Αυτοί, περιορίζονται κυρίως στους ακάλυπτους, τα κλιμακοστάσια, τα μπαλκόνια και άλλες ημι-ιδιωτικές περιοχές, που δεν προσφέρουν ουσιαστικές δυνατότητες ανθρώπινης αλληλεπίδρασης.

 

In seeking alternative “intermediate” spaces within the architecture of the polykatoikia, this thesis turns to the rooftop: a broad, vacant surface that is generally abandoned and left unused. Although not currently functioning as an active communal zone, the rooftop possesses the potential to be transformed into a shared site of gathering, interaction and collective experience. Its elevated position grants natural light, open views and a direct connection to the cityscape, making it an ideal platform for reimagining neighbourhood life on the “top floor.” Field observations and personal experience revealed traces of informal activity—chairs, makeshift plantings, improvised uses—subtle yet telling signs of a resident desire to extend domestic life beyond the apartment interior.

Στην αναζήτηση άλλων διαθέσιμων «ενδιάμεσων» χώρων της πολυκατοικίας, η παρούσα διπλωματική εστιάζει στο ανώτερο επίπεδο, το δώμα, μια κενή επιφάνεια η οποία μένει κατά βάση εγκαταλελειμμένη και αναξιοποίητη. Παρότι σήμερα δεν αποτελεί ενεργό χώρο, μπορεί να λάβει νέα χρήση ως ένας δυνητικός τόπος κοινωνικής συγκέντρωσης και συλλογικής εμπειρίας. Έτσι, το δώμα, μπορεί να αποτελέσει ένα πεδίο επαν-ερμηνείας της έννοιας της γειτονιάς στο «πάνω πάτωμα», το οποίο είναι θεωρητικά προσβάσιμο από όλους τους κατοίκους της εκάστοτε πολυκατοικίας και η προνομιακή του θέση προσφέρει θέα, φυσικό φως και αλληλεπίδραση με το αστικό περιβάλλον. Μάλιστα, έπειτα από επιτόπια καταγραφή, αλλά και από την προσωπική μας εμπειρία, εντοπίστηκαν ίχνη δραστηριότητας και άτυπης οικειοποίησης των δωμάτων, που φανερώνουν την επιθυμία μιας εκτόνωσης του διαμερίσματος. 

To better understand the needs of residents regarding rooftop use, an online questionnaire was conducted. The majority of responses expressed genuine interest towards the idea of rooftop activation, while also highlighting concerns, desired improvements and preferred functions. Thus a practical manual was developed, containing strategies and tools for rooftop transformation. This manual includes a categorization system for rooftops and staircase endings, an inventory of existing elements, a set of design principles, and a proposed catalogue of new objects that introduce fresh uses and encourage collective engagement. An additional aim is the creation of a continuous urban network; thus, the manual also proposes connections between rooftops of neighbouring buildings and, ultimately, between entire city blocks.

Προκειμένου να αποτυπωθούν καλύτερα οι ανάγκες και οι επιθυμίες των ίδιων των κατοίκων των πολυκατοικιών σχετικά με την αξιοποίηση του δώματος, διεξήχθη ένα ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο. Η πλειοψηφία των απαντήσεων φανέρωσε το ενδιαφέρον των κατοίκων και την θετική τους στάση απέναντι σε μια τέτοια πρόταση, δηλώνοντας τους προβληματισμούς τους, τι θα ήθελαν να διορθωθεί, τις χρήσεις που θα προτιμούσαν κτλ. Σε αυτό το πλαίσιο, προέκυψε η σύνταξη ενός εγχειριδίου με στρατηγικές και εργαλεία για την ενεργοποίηση των δωμάτων. Το εγχειρίδιο περιλαμβάνει οδηγό κατηγοριοποίησης των δωμάτων και των απολήξεων των κλιμακοστασίων, καταγραφή των υφιστάμενων αντικειμένων, κανόνες σχεδιασμού και τέλος προτείνει έναν κατάλογο νέων αντικειμένων, εισάγοντας παράλληλα και νέες χρήσεις. Ακόμη, στόχος είναι η δημιουργία ενός συνεχούς δικτύου, οπότε προτείνονται συνδέσεις μεταξύ των δωμάτων των πολυκατοικιών, αλλά και μεταξύ των οικοδομικών τετραγώνων.

This methodology is tested through a pilot implementation in three selected blocks at the center of Thessaloniki, located between Agios Dimitrios, Iasonidou and Koufitsa streets. These blocks were deliberately chosen because they represent common typologies within Greek cities: (01) a block with many apartment buildings and a large uncovered courtyard, (02) one with fewer buildings and a medium-sized courtyard, and (03) one densely built with minimal uncovered space. The proposal introduces a range of uses—play areas, cultural activity zones, sports facilities and urban farming—together with smaller, targeted interventions designed to support everyday needs for relaxation, recreation and socialisation.

Στη συνέχεια, η εργασία επικεντρώνεται στην πιλοτική εφαρμογή του εγχειριδίου σε τρία επιλεγμένα οικοδομικά τετράγωνα του κέντρου της Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οδών Αγίου Δημητρίου, Ιασωνίδου και Κουφίτσας. Η επιλογή των συγκεκριμένων οικοδομικών τετραγώνων έγινε καθώς αντιπροσωπεύουν τις πιο συνήθεις τυπολογίες: 01. ΟΤ πολλές πολυκατοικίες και μεγάλο ακάλυπτο, 02. ΟΤ με λίγες πολυκατοικίες και μεσαίου μεγέθους ακάλυπτο, 03. ΟΤ με πολλές πολυκατοικίες και πολύ μικρό ακάλυπτο. Η νέα πρόταση εισάγει επιφανειακές χρήσεις – όπως χώρους παιχνιδιού, χώρους για πολιτιστικά δρώμενα, αθλητικές εγκαταστάσεις και αστικές καλλιέργειες – και σημειακές παρεμβάσεις, οι οποίες αποτελούνται από μεμονωμένα αντικείμενα και εξυπηρετούν κυρίως την ανάγκη των κατοίκων για χαλάρωση, παιχνίδι και κοινωνικοποίηση.

The broader objective of this project is to reconnect residents with both the urban environment and one another, reshaping rooftops into spaces where community life can flourish. Through such activation, rooftops can cease to be the passive “endings” of the city and instead emerge as beginnings of a renewed urban experience.

Μέσα από αυτή την πρόταση, ο ευρύτερος στόχος είναι η επανασύνδεση των κατοίκων των πολυκατοικιών όχι μόνο με το αστικό περιβάλλον, αλλά και μεταξύ τους, διαμορφώνοντας χώρους στους οποίους μπορούν να αλληλεπιδράσουν και να δημιουργήσουν μια κοινότητα. Τελικά τα δώματα δεν θα είναι απλώς τα «τελειώματα» της πόλης, αλλά εν δυνάμει η αρχή μιας νέας αστικής εμπειρίας που κοιτά προς τον ουρανό, χωρίς να ξεχνά το έδαφος.

Facts & Credits

Project title The city above: rooftops in dialogue
Typology Diploma Thesis
Academic semester June 2025
Student Daphne Mesochoriti, Maria Papadopoulou and Efthymia Rapti
Supervisor Dimitrios Gourdoukis
Institution Department of Architecture, Polytechnic School of Aristotle University 

Waterfront Regeneration of Nikiti, Chalkidiki, by Aggelopoulou Dimitra and Aristotelidou Despoina 

Nikiti has been selected as the settlement for study, as it serves as a natural transportation hub for the entire Sithonia peninsula and northeastern Halkidiki. A dominant feature of Nikiti is its extensive coastline, with a waterfront stretching approximately 2,500 kilometers. This axis is characterized by heterogeneity, both in terms of function and in its conditions and features.

Η Νικήτη αποτελεί τον επιλεγμένο προς μελέτη οικισμό, καθώς λειτουργεί ως συγκοινωνιακός κόμβος, ολόκληρης της χερσονήσου Σιθωνίας και της βορειοανατολικής Χαλκιδικής. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό της Νικήτης είναι η πολύ μεγάλη ακτογραμμή της .Το παραλιακό μέτωπό της καλύπτει έναν άξονα περίπου 2500 χιλιομέτρων. Ο άξονας αυτός δεν χαρακτηρίζεται από ομοιογένεια τόσο ως προς τη λειτουργία του αλλά και ως προς τις συνθήκες και τα χαρακτηριστικά του.

Due to this inherent diversity, the coastal front, as the broader study area, was methodologically divided into four zones. The selection of the intervention zone was greatly assisted by the on-site research conducted as part of our study. Based on the findings of our research—particularly the field study on Nikiti’s coastal front—we concluded that most visitors use Zone C as a transition area to reach other zones. If they did make a stop, it was only along the shoreline due to the lack of facilities.

Με κυρίαρχη συνιστώσα αυτή την ανομοιομορφία το παραλιακό μέτωπο ως ευρύτερη περιοχή μελέτης χωρίστηκε για μεθοδολογικούς λόγους σε τέσσερις ζώνες. Στην επιλογή της προς επέμβαση ζώνης ήταν πολύ χρήσιμη η επιτόπια έρευνα που είχε πραγματοποιηθεί στα πλαίσια της ερευνητικής μας εργασίας. Με γνωσιακό υπόβαθρο τα αποτελέσματα όλης της εργασίας μας αλλά και συγκεκριμένα της επιτόπιας έρευνας για το παραλιακό μέτωπο της Νικήτης οδηγηθήκαμε στο συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι επισκέπτες χρησιμοποιούσαν τη ζώνη Γ ως μετάβαση προς τις άλλες ζώνες ή αν πραγματοποιούσαν στάση αυτή θα ήταν μόνο κατά την ακτογραμμή καθώς δεν υπάρχει εξοπλισμός.

The existing state of the coastal front served as the starting point for our central concept. Our intervention was defined within 20 meters from the shoreline, naturally integrating our design into the landscape. A key element of our intervention was the creation of two “landmarks,” spaces that extend beyond our main layout. An important role in the redevelopment of the coastal front is played by the Info Points, which have been placed along the route to inform visitors. The main objective of the project is to ensure continuous and direct access to the shoreline, enhance visitor convenience, and showcase the natural beauty of the area.

Το παραλιακό μέτωπο της υφιστάμενης κατάστασης υπήρξε για εμάς το εφαλτήριο της κεντρικής μας ιδέας. Η επέμβασή μας οριοθετήθηκε 20 μέτρα από την ακτογραμμή ενσωματώνοντας με φυσικό τρόπο την χάραξή μας. Κομβικό στοιχείο στην επέμβασή μας, η δημιουργία δύο «landmarks», χώρων οι οποίοι προεξέχουν της χάραξής μας. Σημαντικό ρόλο την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου κατέχουν τα Info Points που έχουν τοποθετηθεί κατά μήκος της χάραξης με σκοπό την ενημέρωση των επισκεπτών. Κύριος στόχος του project είναι η συνεχής και άμεση πρόσβαση προς την ακτογραμμή, η εξυπηρέτηση των επισκεπτών αλλά και η προβολή της φυσικής ομορφιάς του τοπίου.

Following these guidelines, green spaces were created along both the primary and secondary pathways. Access openings to and from the beach can also function as rest areas, utilizing structured terraces. In selected rest areas, the water element has been incorporated in a way that gives the impression of it flowing into these spaces through specially designed basins. At the entrance and exit of the intervention area, a viewing and recreational space has been created. In combination with Piers A and B, this space establishes the intervention area, incorporating a playground, refreshment stand, open-air museum, outdoor market, and aromatic gardens.

Με βάση αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές δημιουργήθηκαν χώροι πρασίνου κατά μήκος τόσο της κύριας όσο και της δευτερεύουσας όδευσης. Τα ανοίγματα πρόσβασης προς και από την αμμουδιά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως σημεία στάσης μέσω των διαμορφωμένων αναβαθμών. Σε επιλεγμένες θέσεις στάσεων το υδάτινο στοιχείο δίνει την αίσθηση ότι εισρέει σε αυτές με την κατάλληλη διαμόρφωση δεξαμενών. Κατά την είσοδο και την έξοδο στην περιοχή επέμβασης δημιουργήθηκε ένας χώρος θέασης και αναψυχής όπου σε συνεργασία με τους προβλήτες Α και Β ,προμηνύουν αλλά και εγκαθιδρύουν την περιοχή επέμβασης με την παιδική χαρά το αναψυκτήριο, το υπαίθριο μουσείο την υπαίθρια αγορά και τους αρωματικούς κήπους.


Categorizing our interventions, we propose:
• Modification of the road network. A section of the coastal road has been pedestrianized (as indicated by the dashed sections in the right-side diagram), while a single-direction road has been created.
• Addition of greenery along the coastal front. Trees and planter boxes with vegetation have been added. The same approach was applied to the perpendicular roads, integrating the intervention area with the adjacent region through greenery.
• Installation of new equipment.
• Functional interventions, including the creation of entry/exit points, a playground, refreshment stand, open-air museum, outdoor market, and aromatic gardens.

Κατηγοριοποιώντας τις επεμβάσεις μας προτείνουμε:
• Αλλαγή του οδικού δικτύου. Πεζοδρομήθηκε ένα τμήμα του δρόμου στο παραλιακό μέτωπο, στα διακεκομμένα τμήματα στο δεξιά μεγάλο διάγραμμα, ενώ δημιουργήθηκε με αυτόν τον τρόπο δρόμος μονής πια κατεύθυνσης.
• Προσθήκη πρασίνου κατά μήκος του παραλιακού μετώπου. Προστέθηκαν δέντρα και φυτοδοχεία με φύτευση. Το ίδιο έγινε και στις κάθετες οδούς προς αυτό ενοποιώντας με την προσθήκη πρασίνου την περιοχή επέμβασης με την όμορη περιοχή σε αυτή .
• Πρόθεση για προσθήκη εξοπλισμού
• Και τέλος οι επεμβάσεις στις λειτουργίες όπου δημιουργήθηκαν χώροι εισόδου και εξόδου , παιδική χαρά , αναψυκτήριο , υπαίθριο μουσείο , υπαίθρια αγορά και αρωματικοί κήποι.


Focusing on the existing vegetation, and given the proximity to the sea, plant species were selected for their resistance to salinity, sun exposure, and drought. These include hibiscus, tamarisk, and others. Regarding paving materials, environmentally friendly and moisture-resistant materials were chosen due to the coastal conditions. These include grass, gravel, marine-treated wood for certain surfaces, and non-slip pavements.

Εστιάζοντας στην υφιστάμενη φύτευση λόγω της γειτνίασης με την θάλασσα επιλέχθηκαν φυτά ανθεκτικά στην αλατότητα, στον ήλιο αλλά και στην έλλειψη νερού, όπως ιβίσκος ,αλμυρίκι ,κλπ. Σε ό,τι αφορά τα υλικά διαστρώσης για τους λόγους που προαναφέρθηκαν επιλέχθηκαν αντίστοιχα υλικά , φιλικά με το περιβάλλον αλλά ανθεκτικά από την θαλάσσια υγρασία όπως γρασίδι, χαλίκι , ξύλα εμποτισμού θαλάσσης για κάποιες επιφάνειες αλλά και αντιολισθηρά οδοστρώματα.

Facts & Credits

Project title Waterfront Regeneration of Nikiti, Chalkidikis
Typology Diploma Thesis
Academic semester February 2025
Student Aggelopoulou Dimitra and Aristotelidou Despoina 
Supervisor Triantis Loukas
Institution Department of Architecture, Polytechnic School of Aristotle University 

Dream Island, Eretria: Interweaving summertime urban life into a picturesque setting, by Dimitris Tsekeris

Eretria, located on the Greek region of Euboea, was known in antiquity as a major naval power, until it was abandoned for several centuries. Following its foundation as a modern town in the 19th century, accompanied by a pristine neoclassical urban plan by Eduard Schaubert, it has grown into a local tourist, commercial and cultural epicenter of Euboea.

Η Ερέτρια, που βρίσκεται στην ελληνική περιοχή της Εύβοιας, ήταν στην αρχαιότητα μία σημαντική ναυτική δύναμη, έως ότου εγκαταλείφθηκε για αρκετούς αιώνες. Μετά την ίδρυσή της ως σύγχρονης πόλης τον 19ο αιώνα, συνοδευόμενη από έναν άρτιο νεοκλασικό πολεοδομικό σχεδιασμό του Eduard Schaubert, εξελίχθηκε σε τοπικό τουριστικό, εμπορικό και πολιτιστικό επίκεντρο της Εύβοιας.

The Dream Island, located in the harbor of Eretria adjacent to its urban fabric, used to be a symbol of this economic and cultural development, having been a famous tourist resort since the late 1960. However its golden age came to an end in 2008 in the context of legal problems surrounding its ownership and exploitation. Since then, it has been abandoned and in a state of decay, causing concerns to the local community over its future.  This project aimed to propose the Dream Island’s reinvigoration through a mixed-use program that favors the island’s everyday use by the local inhabitants.

Το Νησί των Ονείρων, τοποθετημένο στο λιμάνι της Ερέτριας και σε άμεση γειτνίαση με τον αστικό της ιστό, αποτέλεσε σύμβολο αυτής της οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, καθώς υπήρξε γνωστό τουριστικό θέρετρο από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ωστόσο, η περίοδος ακμής του έλαβε τέλος το 2008, στο πλαίσιο νομικών προβλημάτων που αφορούσαν την ιδιοκτησία και την εκμετάλλευσή του. Έκτοτε παραμένει εγκαταλελειμμένο και σε κατάσταση παρακμής, προκαλώντας ανησυχία στην τοπική κοινωνία για το μέλλον του.

This new program is composed based on the dominant sectors of financial and cultural activity in Eretria, namely summer tourism, local businesses and industries, local cultural activity and, most of all, the presence of the sea. The compositional strategy emphasized the Island’s relationship with Eretria’s urban fabric as well as the transparency between the new incorporated functions. This leads to the composition of a new architectural vocabulary based on the idea of connecting or interweaving different functions, bringing different activities, behaviors or conditions close to each other within the Dream Island’s tight context.

Το παρόν έργο στοχεύει στην επανενεργοποίηση του Νησιού των Ονείρων μέσω ενός μικτού προγράμματος χρήσεων που ευνοεί την καθημερινή του αξιοποίηση από τους μόνιμους κατοίκους. Το νέο αυτό πρόγραμμα συγκροτείται με βάση τους κυρίαρχους τομείς οικονομικής και πολιτιστικής δραστηριότητας της Ερέτριας, δηλαδή τον θερινό τουρισμό, τις τοπικές επιχειρήσεις και βιομηχανίες, την τοπική πολιτιστική δραστηριότητα και, κυρίως, την παρουσία της θάλασσας. Η συνθετική στρατηγική έδωσε έμφαση στη σχέση του νησιού με τον αστικό ιστό της Ερέτριας, καθώς και στη διαφάνεια μεταξύ των νέων ενσωματωμένων λειτουργιών. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση ενός νέου αρχιτεκτονικού λεξιλογίου, βασισμένου στην ιδέα της σύνδεσης ή της διαπλοκής διαφορετικών χρήσεων, φέρνοντας σε εγγύτητα διαφορετικές δραστηριότητες, συμπεριφορές ή καταστάσεις μέσα στο περιορισμένο πλαίσιο του Νησιού των Ονείρων.

This vocabulary utilizes elevation differences between the natural, central portion of the island and the flat reclaimed areas surrounding it to take advantage of views and selectively combine or isolate different functions. Namely, the west coast, overlooking the harbor, is adorned with a new row of buildings perched upon the cliff, housing a market for local fishermen to sell their produce, offices for the local fishing association and spaces for a local tavern and a night club.

Το λεξιλόγιο αυτό αξιοποιεί τις υψομετρικές διαφορές μεταξύ του φυσικού, κεντρικού τμήματος του νησιού και των επίπεδων επιχωματωμένων περιοχών που το περιβάλλουν, ώστε να εξασφαλίζονται θέες και να συνδυάζονται ή να απομονώνονται επιλεκτικά διαφορετικές λειτουργίες. Ειδικότερα, η δυτική ακτή, με θέα προς το λιμάνι, διαμορφώνεται με μία νέα σειρά κτιρίων τοποθετημένων στο χείλος του βράχου, τα οποία στεγάζουν αγορά για τη διάθεση των προϊόντων των τοπικών ψαράδων, γραφεία του τοπικού αλιευτικού συλλόγου, καθώς και χώρους για μία τοπική ταβέρνα και ένα νυχτερινό κέντρο.

The more silent east coast, facing the South Euboean Gulf, is generally unbuilt and overlooked by a new hotel building that replaces the existing, expansive assembly of bungalows. This new, small hotel is integrated into the sloping terrain in the form of two stepping levels of rooms, each one containing three room typologies of different capacity arranged around a well ordered circulatory system that crosses the building longitudinally and transversely. 

Η πιο ήσυχη ανατολική ακτή, στραμμένη προς τον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο, παραμένει σε μεγάλο βαθμό αδόμητη και εποπτεύεται από ένα νέο ξενοδοχειακό κτίριο που αντικαθιστά το υφιστάμενο εκτεταμένο σύνολο μπανγκαλόου. Το νέο, μικρής κλίμακας ξενοδοχείο ενσωματώνεται στο επικλινές έδαφος υπό τη μορφή δύο κλιμακωτών επιπέδων δωματίων, καθένα από τα οποία περιλαμβάνει τρεις τυπολογίες διαφορετικής χωρητικότητας, οργανωμένες γύρω από ένα σαφώς δομημένο σύστημα κυκλοφορίας που διατρέχει το κτίριο τόσο κατά μήκος όσο και εγκάρσια.

A third major reclaimed area, lying right next to the Island’s access bridge, is occupied by a new theatre/cinema. All these essential building elements are woven together into a new circulatory system that crosses the island in three manners: along its length, along its perimeter or in a zig-zagging manner. This expresses different approaches to the place’s temporal aspect, addressing each visitor’s desire to either have quick access between different parts of the complex or just stroll about carelessly.

Μία τρίτη κύρια επιχωματωμένη περιοχή, σε άμεση γειτνίαση με τη γέφυρα πρόσβασης στο νησί, καταλαμβάνεται από ένα νέο θέατρο/κινηματογράφο. Όλα αυτά τα βασικά κτιριακά στοιχεία υφαίνονται σε ένα ενιαίο νέο σύστημα κυκλοφορίας που διασχίζει το νησί με τρεις τρόπους: κατά μήκος του, περιμετρικά ή με ζιγκ-ζαγκ πορεία. Η προσέγγιση αυτή εκφράζει διαφορετικές αντιλήψεις του χρονικού χαρακτήρα του τόπου, ανταποκρινόμενη τόσο στην ανάγκη του επισκέπτη για άμεση πρόσβαση μεταξύ των επιμέρους τμημάτων του συγκροτήματος όσο και στην επιθυμία για ανέμελη περιπλάνηση.

Facts & Credits

Project title Dream Island, Eretria: Interweaving summertime urban life into a picturesque setting
Typology Diploma Thesis
Student Dimitris Tsekeris
Supervisor Ifigenia Mari
Institution School of Architecture, National Technical University of Athens


RELATED ARTICLES