Στο κέντρο των Τρικάλων, το Engineering Studio 28, με αρχιτέκτονα την Εύη Σουλεμέτση, μετασχηματίζει έναν ημιυπόγειο χώρο 30 τ.μ. σε ένα nail salon που οργανώνεται μέσα από τη συνύπαρξη της εμφανούς δομής, του διάχυτου φυσικού φωτός και των διαπερατών ορίων. Χωρίς επεμβάσεις στο υφιστάμενο κέλυφος, η μελέτη αξιοποιεί τους περιορισμούς και τα ίχνη του υπάρχοντος χώρου, εντάσσοντας το εμφανές δοκάρι και την κολώνα στη νέα χωρική οργάνωση. Υφασμάτινα πετάσματα, μεγάλοι καθρέφτες και επαναλαμβανόμενοι μεταλλικοί κάναβοι μεταβάλλουν την αντίληψη των περιορισμένων διαστάσεων, επιτρέποντας στα όρια του εσωτερικού να παραμένουν ρευστά. Εδώ, το βάθος δεν αποτελεί αποτέλεσμα του μεγέθους, αλλά μιας προσεκτικά οργανωμένης αλληλουχίας διαφάνειας, ανακλάσεων, υλικότητας και μεταβαλλόμενων βαθμών ιδιωτικότητας.
Το MANIRŪ στεγάζεται σε έναν ημιυπόγειο χώρο περίπου 30 τ.μ. στο κέντρο των Τρικάλων, ο οποίος λειτούργησε στο παρελθόν ως φωτογραφείο.
Πρωταρχικός στόχος της μελέτης ήταν η διεύρυνση της χωρικής αντίληψης και η ενίσχυση της διείσδυσης του φυσικού φωτός, χωρίς επεμβάσεις στο υφιστάμενο κέλυφος του κτιρίου.
Κατά τη διάρκεια των αποξηλώσεων αποκαλύφθηκαν στοιχεία του φέροντος οργανισμού, τα οποία καθόρισαν τη συνθετική κατεύθυνση της πρότασης.
Το υφιστάμενο δοκάρι και η κολόνα διατηρήθηκαν εμφανή και ενσωματώθηκαν στη νέα χωρική οργάνωση, λειτουργώντας τόσο ως δομικά ίχνη του υφιστάμενου κελύφους όσο και ως στοιχεία που καθορίζουν και οργανώνουν τις επιμέρους λειτουργίες του salon.
Η αδρότητα του εμφανούς σκυροδέματος λειτουργεί ως υπενθύμιση της κατασκευαστικής υπόστασης του χώρου, εισάγοντας μια υλικότητα που διαμορφώνει το σύνολο της σύνθεσης. Παράλληλα, το δοκάρι αναλαμβάνει τον ρόλο ενός φυσικού ορίου ανάμεσα στη ζώνη υποδοχής και αναμονής και στον κύριο χώρο εξυπηρέτησης.
Οι επιμέρους χρήσεις οργανώνονται χωρίς να διακόπτεται η συνέχεια του εσωτερικού.
Αντί για σταθερά διαχωριστικά, χρησιμοποιούνται υφασμάτινα πετάσματα ως μεταβλητά όρια, επιτρέποντας τη διάχυση του φυσικού φωτός και διατηρώντας την οπτική συνέχεια μεταξύ των διαφορετικών ζωνών. Παράλληλα, εξασφαλίζουν τον απαραίτητο βαθμό ιδιωτικότητας κατά τη χρήση. Η ίδια λογική επεκτείνεται και στη διαχείριση των βοηθητικών χώρων: ένα συνεχές υφασμάτινο πέτασμα αποκρύπτει τον όγκο του WC, μετατρέποντάς τον σ’ ένα αφαιρετικό υπόβαθρο μέσα στο εσωτερικό.
Στο κέντρο του χώρου, ένα custom-made τραπέζι manicure από γαλβανισμένη μεταλλική σχάρα δαπέδου αποτελεί το κύριο κατασκευαστικό στοιχείο της πρότασης.
Η μεταλλική κατασκευή συνομιλεί με το εμφανές σκυρόδεμα και τον χτιστό πάγκο υποδοχής, κατασκευασμένο από στοιχεία Ytong και ολοκληρωμένο με δρύινη επιφάνεια. Τα στοιχεία αυτά συγκροτούν μια κοινή υλική γλώσσα που βασίζεται στην ευκρίνεια της κατασκευής και στην άμεση έκφραση των υλικών, προσδίδοντας στο έργο μια σαφή βιομηχανική αναφορά. Ο κάνναβος της μεταλλικής σχάρας επανεμφανίζεται στα κεραμικά πλακίδια της υπερυψωμένης πλατφόρμας pedicure.
Η επανάληψη της ίδιας γεωμετρικής λογικής σε διαφορετικές κλίμακες δημιουργεί μια συνεκτική συνθετική γλώσσα που διατρέχει ολόκληρο το εσωτερικό, επαναφέροντας διαρκώς την αναφορά στην ανθρώπινη κλίμακα.
Μεγάλοι καθρέφτες τοποθετούνται σε κομβικά σημεία του χώρου, ενισχύοντας τις οπτικές φυγές και πολλαπλασιάζοντας τη διάχυση τόσο του φυσικού όσο και του τεχνητού φωτός. Η παρουσία τους αποδυναμώνει την αντίληψη των πραγματικών ορίων του εσωτερικού και ενισχύει την αίσθηση της χωρικής συνέχειας, επιτρέποντας στις περιορισμένες διαστάσεις του salon να βιώνονται ως περισσότερο διευρυμένες.
Το εμφανές σκυρόδεμα, τα υφασμάτινα πετάσματα, οι μεταλλικές κατασκευές και οι ανακλαστικές επιφάνειες συνθέτουν έναν χώρο όπου τα σταθερά όρια συνυπάρχουν με μεταβαλλόμενες συνθήκες χρήσης και αντίληψης.
Παράλληλα, η παλέτα των γήινων αποχρώσεων, οι τόνοι του off-white και οι δρύινες λεπτομέρειες εισάγουν μια πιο ήπια και φωτεινή ποιότητα στο εσωτερικό.
Η αντίληψη του βάθους δεν προκύπτει από τις πραγματικές διαστάσεις του χώρου, αλλά από μια αλληλουχία διαπερατών ορίων, ανακλάσεων και επαναλαμβανόμενων κατασκευαστικών στοιχείων. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη, το MANIRŪ μετατρέπει τους περιορισμούς ενός μικρού ημιυπόγειου χώρου σε βασικό συστατικό της αρχιτεκτονικής του ταυτότητας, διαμορφώνοντας ένα εσωτερικό που ορίζεται όχι τόσο από την περίκλειση, όσο από τη συνέχεια, το φως και τη μεταβαλλόμενη αντίληψη των ορίων του.
In the centre of Trikala, Engineering Studio 28, led by architect Evi Soulemetsi, transforms a 30 m2 semi-basement into MANIRŪ, a nail salon conceived through the interplay of exposed structure, filtered light and permeable boundaries. Rather than altering the existing building envelope, the design works with the limitations and traces of the space, using its exposed concrete beam and column as active components of the new interior organisation. Fabric curtains, large mirrors and recurring metal grids further manipulate the perception of the compact footprint, allowing the boundaries of the interior to remain fluid. Here, depth is not a consequence of size, but of a carefully orchestrated sequence of transparency, reflection, material repetition and changing degrees of privacy.
MANIRŪ occupies an approximately 30 m2 semi-basement space in the centre of Trikala, formerly used as a photography studio.
The primary aim of the design was to expand the perception of the interior and enhance the penetration of natural light, without altering the existing building envelope.
During the demolition phase, elements of the structural system were revealed, informing the architectural direction of the proposal.
The existing beam and column were retained, exposed and integrated into the new spatial organisation, functioning both as structural traces of the existing shell and as elements that define and organise the individual areas of the salon. The roughness of the exposed concrete acts as a reminder of the space’s construction, introducing a material presence that shapes the entire composition. At the same time, the beam establishes a natural threshold between the reception and waiting area and the main service space.
The different functions are arranged without interrupting the continuity of the interior.
Rather than introducing fixed partitions, fabric curtains are used as adaptable boundaries, allowing natural light to filter through while maintaining visual continuity between the different zones. At the same time, they provide the necessary degree of privacy during use. The same principle extends to the auxiliary spaces: a continuous fabric curtain conceals the volume of the WC, transforming it into an abstract backdrop within the interior.
At the centre of the space, a custom-made manicure table constructed from galvanised steel floor grating becomes the principal constructed element of the proposal.
Its metallic structure engages in a dialogue with the exposed concrete and the built-in reception counter, constructed from Ytong blocks and finished with an oak surface. Together, these elements establish a material language based on the clarity of construction and the direct expression of materials, introducing a distinct industrial reference throughout the project.
The grid of the metal grating reappears in the ceramic tiles of the raised pedicure platform.
The repetition of the same geometric logic at different scales establishes a coherent compositional language that runs throughout the interior, continuously reintroducing a reference to the human scale.
Large mirrors are positioned at key points within the space, extending visual perspectives and multiplying the diffusion of both natural and artificial light. Their presence weakens the perception of the interior’s actual boundaries and reinforces the sense of spatial continuity, allowing the relatively constrained dimensions of the salon to be experienced as more expansive.
Exposed concrete, fabric curtains, metal structures and reflective surfaces come together to form an interior where fixed boundaries coexist with changing conditions of use and perception. Alongside these more industrial elements, a palette of earthy tones, off-white shades and oak details creates a soft and luminous environment.
The perception of depth does not derive from the actual dimensions of the space, but from a sequence of permeable boundaries, reflections and recurring constructed elements. Through this interplay, MANIRŪ turns the constraints of a compact semi-basement into the basis for an interior whose spatial character is defined not by enclosure, but by continuity, light and the shifting perception of its limits.
Facts & Credits
Project title MANIRŪ
Typology Interiors, Renovation, Commercial
Location Trikala, Greece
Area 30 m2
Year 2026
Architecture Engineering Studio 28 | Eui Soulemetsi
Stuctural Engineering Elena Soulemetsi, Andreas Galanopoulos
Photography Dimitris Krikelis